Creativity Crisis

Κρίσεις δημιουργικότητας, that is. 

Και όχι πολύ δημιουργικές επίσης. 

Feeling inspired, αλλά με εξαιρετικά μικρό outcome. 

Μπορεί να ονομάζεται αλλιώς "procrastination". 

Είναι γεγονός, procrastination makes us creative. 

But not in that way, I guess. 

Κάποιος είπε μια φορά, "I am not the writer, I am the vessel."

Δε θυμάμαι ποιος ήταν. Συγγραφέας, σίγουρα. Και διάσημος, επίσης. Θα το ψάξω. Σε λίγο.

If that's true, I find myself a pretty empty one. 

Torturing creativity crisis. 

Σκέφτομαι να αφήσω την κλινική ψυχολογία για άλλους.

Maybe I should go for forensics. 

Φυσικά, μπορεί απλώς να βλέπω πολύ Sherlock.  (Που όντως συμβαίνει.) 

(...Oh Sherlock...)

Σκεφτόμουν σήμερα ότι I really do love psychology.

Και θα την αγαπούσα ακόμα περισσότερο, αν κατάφερνα να πείσω τον εαυτό μου ότι είναι πραγματικά δημιουργικό επάγγελμα. Που είναι. Undoubtably. 

Molding souls, that is. 

But that might also be "manipulation" as well.

Δεν ξέρω. 

Πρέπει να βρω κάτι να ασχολούμαι.

Even if that has to be the exam period. 

MX 

Melancholy Play Vol.1

Είναι οι μέρες που είναι έτσι.

Και είμαι λυπημένη. Κι απλώς θέλω να κλαίω. Μέχρι να μου περάσει.
Αλλά δεν ξέρω πότε θα μου περάσει. Κι ίσως να σκέφτομαι ότι δε θα μου περάσει και ποτέ. Κι όταν μου περνά σκέφτομαι πόσο naive είναι τέτοιες σκέψεις.

Αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί είμαι λυπημένη.
Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να κάνω για να μην είμαι.
Κι όταν είμαι λυπημένη την σκέφτομαι. Κι ύστερα λυπάμαι πιο πολύ.

Αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί το ότι είμαι λυπημένη δε σημαίνει κάτι για τη ζωή μου.
Επειδή τα πράματα που έκανα θα συνεχίσω να τα κάνω. Και θα κάνω κι άλλα.
Και θα περνώ καλά. Και θα γυρίζω τον κόσμο, και θα είμαι εκεί για τους φίλους μου και θα διασκεδάζω και θα ρισκάρω διάφορα πράματα, και θα ζω τέλοσπάντων με έναν τρόπο που θα μου επιτρέπει στο τέλος της ημέρας να νιώθω εντάξει με το πως σπαταλώ το χρόνο μου.

Και θα είμαι χαρούμενη μερικές φορές.
Και θα ξεχνώ ότι είμαι λυπημένη άλλες.

Και θα ξυπνώ το πρωί, σαν σήμερα λόγου χάρη, και θα μαζεύω τα κομμάτια μου και θα πηγαίνω στη σχολή και θα παρακολουθώ μαθήματα που δε θα θυμάμαι στο επόμενο μισάωρο, και θα περνούν βασανιστικά οι ώρες και θα παρακαλώ να φεύγα την προηγούμενη ώρα κι όμως θα μένω - θα μένω επειδή δεν έχω περιθώριο για άλλες απουσίες και θα μένω και για εξάσκηση του self control μου.

Κι ύστερα θα μπαίνω στο λεωφορείο και θα έρχεται ένα τραγούδι στο mp3 μου και θα μου φτιάχνει ξαφνικά τη μέρα, και θα κατεβαίνω πριν από τη στάση μου γιατι θα μου έρχεται μια έντονη διάθεση να περπατήσω, και θα περνώ μέσα από αγορές με λαχανικά και φρούτα και τσάγια και μπαχαρικά και μυρωδιές, και θα περπατώ σε στενάκια που δεν ξαναπερπάτησα (πάντα υπάρχουν μερικά) και θα τραγουδώ κι ο κόσμος θα με κοιτά, κι ύστερα θα μπαίνω στο σούπερμάρκετ και θα αγοράζω κολοκύθια και λεμόνια και ντομάτες κι όλα τα χρωματιστά, και στο δρόμο θα χαζεύω βιτρίνες βιβλιοπωλείων και θα σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου, κι ύστερα θα φτάνω σπίτι και θα καλημερίσω την κυρία που βγαίνει από το ασανσέρ και ξέρω ότι δε με χωνεύει γιατί μοιάζω αγοράκι και γιατί βρίσκει κολλημένο κάθε πρωί στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα αυτοκόλλητο που γράφει "η ομοφοβία βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας" και πάντα το βγάζει, αλλά πάντα το βρίσκει ξανακολλημένο, και θα με χαιρετίσει κι αυτή. Κι ίσως βρω και κανένα γράμμα να με περιμένει κάτω από την πόρτα μου.

Κι ύστερα θα μαγειρέψω και θα κάνω ότι με ενδιαφέρει να καθαρίσω και να διαβάσω και να βγω για καφέ και να κάνω αστεία και να γελώ και να παραπονιέμαι για όλα όσα παραπονιούνται οι άνθρωποι της ηλικίας μου.

Και θα είμαι λυπημένη.
Και θα είμαι χαρούμενη την ίδια ώρα.

Και θα προσπαθώ να το εξηγήσω.
Στα χαρτιά, στους φίλους μου, μα πιο πολύ σε μένα.

Γιατί δεν είναι όλα σκατά κι όμως είναι.
Και δεν είναι μόνο άσχημα κι όμως είναι.

Και είμαι εντάξει, κι όμως δεν είμαι.
Και δεν είμαι εντάξει, κι όμως είμαι.

Και δεν υπάρχει τρόπος να το λύσω ή να φύγει.
Μόνο θα είμαι λυπημένη πολλές φορές.
Γιατί τα πράγματα που με κάνουν λυπημένη δε φεύγουν ή αλλάζουν.

Κι όταν θα φεύγουν οι φίλοι μου από σπίτι και θα κλείνει η πόρτα πίσω τους θα βάζω τα κλάματα.
Κι ύστερα θα μου περνά.


Και ξανά, πάλι.

-

Ένα μακρόσυρτο αργό μουρμουρητό στο αυτί μου.
Το σώμα μου βαρύ.
Τα μάτια μου πρησμένα.

Κι ύστερα οι κινήσεις πονούν και τα όνειρα μπλέκονται με την πραγματικότητα.
Δε διάλεξα εγώ να είμαι έτσι. Νιώθω να σηκώνομαι μα πέφτω πάλι.
Κι έξω κάνει κρύο, και το ψυγείο θέλει καθάρισμα.
Κι είναι και τα πιάτα, που θέλουν να τα πλύνω.

Στο σαλόνι μαζεμένο το χάος της νύχτας που πέρασε.
Θα το άφηνα έτσι. Να μου θυμίζει που αφήνω τα κομμάτια μου.
Κάποια στο σαλόνι, κάποια έξω στο δρόμο, στο σούπερμάρκετ.

Σηκώνομαι και φτιάχνω τσάι.
Πάλι δεν πήγα μάθημα.
Αναρωτιέμαι τι να έχασα αυτή τη φορά.

Δε βαριέσαι, θα καθαρίσω σήμερα...

Είσαι όμορφη

πολύ. 

...Μα είσαι άδεια. 

Papercut.

Χαρτί. Θέατρο. Αμηχανία.
Αυθυποβολή - Υπεκφυγή - Διαύγεια.

Φως. Πιο πολύ φως.
Λιγότερο.
Ανάγκη. Ψέμα. Ελλειπές.

Ευχή. Προσευχή. Αποτροπή.
Αχαριστεία. Αμηχανία. Αδιαφορία.
Προετοιμασία.
-Ματαιότητα.




Θα ήθελα.
Εσύ όχι.
Αν όμως... Πάλι όχι.

Γιατί;
Γιατί όχι;

Ευθύνη. Απαλλαγή. Συνείδηση.
Μέλλον. Δουλειά. Σχέση. Λεφτά.
Κόσμος.

Προτεραιότητα.
Ανάγκη. Διαφορά. Επιθυμία.

Πένθος. Ανάρρωση.
Διαύγεια.

Αυθυποβολή.

Υπεκφυγή.




Ματαιότητα. 

Χέρια που ιδρώνουν, ματιά κολλημένη στο πεζοδρόμιο.

Δυο βιβλία κι ένα χαρτάκι με μια λίστα για ψώνια.

Αμήχανα χαμόγελα και κουμπωμένες λέξεις.

Το «καλημέρα» σκαλώνει στο πίσω μέρος του λάρυγγα.

Το «χαίρεται» αντηχεί άσκοπο στο λαβύρινθο του μυαλού.

Ακουστικά στ’ αυτιά και απουσία.

Καμάρα, 20:59

Μια μεγάλη απόφαση.
Μια κακή ιδέα.
Ένας μικρός θάνατος.
Μια επιθυμία.
Κόκκινα δάχτυλα.
Ένας άλλος κόσμος.

Οκτώβριος

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα
και σχήματα αράχνη
τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά
μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους
καρφωμένα
αίμα
τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια
η βροχή
και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της
το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της
μακριά βαθιά πάνω στο βουνό

Το μυαλό μου κουρασμένο
κι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο
ρολόγια πέφτουν ολοένα και
σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο
σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη
απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέρι
μέσ’ στον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι
έδερναν τα μεσάνυχτα
μακριά ακουγόταν ένα βογγητό

Όλα όσα βλέπω
τα παράξενα όνειρα μου θυμίζουν εσένα
η νύχτα θυμίζει εσένα
ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει εσένα
κι ο τάφος μου θυμίζει εσένα
όλες οι φωτογραφίες, όλα τα χρώματα
όλα μου θυμίζουν εσένα
και όλα τα αγαπώ για σένα

Μίλτος Σαχτούρης

Περπατάς σ'ένα βαθύ διάδρομο.
Παράθυρα-πόρτες, δεν υπάρχουν. Το φως έρχεται από κάπου ψηλά.
Προχωράς.
Στους τοίχους χρωματισμένες ζωγραφιές που έφτιαχνες μικρός.
Απροσδιόριστες γραμμές και σχήματα σε μια γλώσσα που δεν είσαι σίγουρος αν ξέρεις ή αν ήξερες ποτέ.
Κινούνται μαζί σου, το πάτωμα αλλάζει μορφές.

Τα πόδια σου αφήνουν ένα κολλώδες υγρό.
Το μέρος μυρίζει άσχημα.
Φοβάσαι. Περπατάς ακόμα.

Θα έρθει, και θα σε πάρει από το χέρι.
Την κρατάς, σφιχτά. Ακούει την ανάσα σου.
Γρήγορη, κοφτή.

Τα χέρια σου ιδρώνουν. Σφίγγεις το χέρι σου μέσα στο δικό της.
Ντρέπεσαι.
Αφήνεις τα χέρια σου να γλιστρήσουν κι η παλάμη σου ξεφεύγει από την ασπίδα της.

Είσαι  μόνος-γυμνός.
Η παρουσία της υπενθυμίζει τη μοναξιά σου.

Γυρίζει το πρόσωπο της προς το μέρος σου-θεε μου, είναι τόσο όμορφη.
Τα μάτια της δε σε κοιτάζουν.
"Η Κυρία σε περιμένει" λέει τελικά και φεύγει προς το φως.

Ανήκει στο φως, το φως της ανήκει.
Χάνεται.

Περπατάς σ'έναν βαθύ διάδρομο.
Δεν υπάρχουν φώτα.
Το πόδια σου αφήνουν ένα κολλώδες υγρό που φωσφορίζει στο σκοτάδι.
Τα χέρια σου ιδρώνουν. Αναζητούν τα δικά της.

Η Κυρία. Σε περιμένει. 

Απόρριψη

Τελευταία οι λέξεις μου με πρόδωσαν.

Μου γύρισαν την πλάτη και με κορόιδεψαν.
Αρνήθηκαν να γράψουν για σένα, αντιστάθηκαν στο να γεννηθούν από εσένα.
Ξέρουν, ότι δε μου κάνεις καλό. Το ξέρω κι εγώ άλλωστε.
Και δε μου κάνεις καλό με ένα σωρό τρόπους.

Δε μου αρέσει να "σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα πέντε το πρωί".
Γιατί δεν έχει νόημα. Γιατί δεν ακούς.
Κι αν άκουγες το ίδιο θα 'ταν πάλι.

Από τότε που σ'αγαπώ, δε γράφω.

Από τη μια, ίσως και να μην έπρεπε να γράφω από την αρχή.

Μα και πάλι, ίσως να μην έπρεπε να σε αγαπούσα.

Μπορεί και τα δυο μαζί.

Πώς μπήκες μέσα μου;
Βγες. Σε παρακαλώ.

Βγες ή δώσε μου νόημα.
Δώσε νόημα στις λέξεις μου. Δως τους πνοή.


Τουλάχιστο, κάν'τες να μη σε μισούν τόσο.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι...

"Κοπελίτσα, σου είπε κανείς ποτέ πόσο όμορφη είσαι;"


Εσύ ναι, με τα πράσινα μάτια, που σε συνάντησα στο 10 την ώρα που βιαζόμουν να γυρίσω σπίτι...

Εσύ, με το χρωματιστό σακίδιο που πάω στοίχημα ότι έχεις ζωγραφίσει μόνη σου, και τα λυτά κορδόνια...

Εσύ με το κοραλί φουλάρι και το χαμένο βλέμμα...

Εσύ, με τα μαύρα μαλλιά και την ολόισια οδοντοστοιχία.


Εσύ, που είσαι διαφορετική κάθε φορά κι όμως κάθε φορά ίδια...

Κάθε φορά.

"Μήπως έχετε δάκρυα;"

-Ναι, αμέ. Πακέτο;
-Στο χέρι.
-Να τα κάνω σε λίτρα ή σε λεπτά;

-Συνδυάστε τα...

-Ορίστε, καλή σας μέρα.
-Ευχαριστώ. Καλημέρα σας. 

And then, there's Love.

And it all becomes better.

Ευχαριστώ μαμά! 

Αυθυποβολή

Κοίταζα τον ουρανό και δεν είχε αστέρια. 

Τα έφτιαξα. 

Και τους πλανήτες. 

Ζωγράφισα έναν ήλιο. Και στον χάρισα. 

Μετά, βούτηξα. 

Κι έφτιαξα κοχύλια. Και φύκια, και αστερίες. 

Κι ύστερα ψάρια, και φάλαινες.

Μύρισα τον άνεμο. 

Με μύρισε κι αυτός. Κατάλαβε τ'άρωμά σου.

Τότε τυλίχτηκα σε μια πάχνη και χάθηκα. 

Κι έτσι δεν πρόλαβα να ζωγραφίσω κι εσένα. 

Η πόρτα

Κρατά την ανάσα του και περιμένει.
Δυο, τρία, πέντε βήματα. Το πλήθος τον προσπερνά αδιάφορα, και τα πολύχρωμα φώτα μπλέκονται με τις φωνές και τις ανάσες και τον μπερδεύουν.
Άλλα δυο βήματα και λίγο ακόμα διοξείδιο του άνθρακα στον εγκέφαλο.
Ιδρώτας. Οι ήχοι δεν είναι πια τόσο ξεκάθαροι.
Άλλα τρία βήματα. Ακούει σφυρίγματα.
Θα πέσει. Γυρίζει πίσω. Αναπνοή.
Το βλέμμα του πλανιέται στο χώρο, τα χρώματα αποκτούν ξανά τη λάμψη τους.
Παύση. Ανοιγοκλείνει τα μάτια.
Μαζεύεται υγρό, δεν το ελέγχει. Ξαφνικά αρχίζει να στάζει. Στο πάτωμα. Στο ταβάνι. Στους τοίχους.
Σχηματίζει παχύρρευστες λιμνούλες. Μεγαλώνουν.
Σε λίγο θα γεμίσουν το χώρο.
Οι δυο βαθιές τρύπες στη θέση των ματιών μετατρέπονται σε καταρράχτες. Το υγρό φτάνει μέχρι επάνω.
Άλλα δυο βήματα. Η πόρτα.
Αναπνοή. Όχι. Αυτή τη φορά θα πέσει.
Κι άλλη αναπνοή. Το σφύριγμα στ' αυτιά του δυναμώνει.
Το υγρό, πρέπει να σταματήσει το υγρό.
Μαζεύεται κι άλλο. Δε μπορεί να κάνει τίποτα.
Το βλέπει να απλώνεται.

Η πόρτα. Τέσσερα βήματα.
Φως.
Οι φωνές σωπαίνουν, μένει μόνο το σφύριγμα.
Δυο βήματα ακόμα. Δεν υπάρχει πόμολο.

Το υγρό καταλαμβάνει το χώρο. Κλείνει τα μάτια.
Πέφτει. Αναπνοή. Το υγρό εισβάλλει στους πνεύμονες.

Φως. Η πόρτα.

Ο κόσμος μεταλλάσσεται σε ένα εύπλαστο, κολλώδες υλικό που γίνεται ένα με το υγρό που βγαίνει από το κεφάλι του.
Παύση. 

Λένε,

ότι όταν δεν έχουμε κάτι να πούμε, καλύτερα να μη λέμε τίποτα. 

Κι αυτό έκανα όλον αυτόν τον καιρό.

Δεν έλεγα τίποτα.

Σε κανέναν.

Όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω, περισσότερο γιατί δεν ήξερα πως να πω αυτό που είχα. 

Έχω να γράψω πολύ καιρό.

Έχω να μιλήσω, ακόμα περισσότερο. 

Είμαι όμως σε μια φάση που ξέρω ότι έχω να πω. 

Και θα 'ρθει μια ώρα που θα γίνει κι αυτό. 

Προς το παρόν, επιστρέφω. 

Όχι όπως πριν, άρα μάλλον δεν ξέρω αν μπορώ να ονομάσω "επιστροφή" αυτό που κάνω ή απλώς "αρχή". 

Θα 'ναι καλά. 

Και όλα θα γίνουν. 

Όπως έγιναν και πριν, όπως γίνονται πάντα.

Υ.Γ Μου λείψατε.  Και το παράθυρο με τη "νέα ανάρτηση" μου έλειψε. 

Όλα θα γίνουν.

Ένας χρόνος και κάτι...

Τόσο περίπου του πήρε.

Η διαδικασία είχε ήδη ολοκληρωθεί αρκετό καιρό πριν.

Δεν ήταν βίαιη, αντιθέτως.

Κύλησε αρκετά ομαλά και χωρίς πιέσεις.

Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα, απλώς δε μπορούσα να το παραδεχτώ.

Κάποια στιγμή, όλα τελειώνουν. Ακόμα και τα πιο δικά μας.

Έτσι κι ο Μικρός Χείμαρρος, κάποια στιγμή ήταν αναγκη να μεγαλώσει.

Δε θα γίνει ποτέ νωχελικό ποτάμι, δε θα χυθεί ποτέ ήρεμα στη θάλασσα.

Απλώς ίσως σταματήσει να παρασέρνει ο,τι βρει στο πέρασμα του. Ίσως γίνει πιο επιλεκτικός.

Ίσως αλλάξει απλώς πορεία.

Δεν τελειώνει, το νερό δε χάνεται.

Η δίψα δε θα λείψει.

Απλώς, αλλάζει μορφή.

Γυρίζει σελίδα, ξεκινά καινούριο ταξίδι.

Αναθεωρεί. 

Ο Μικρός Χείμαρρος, υπήρξε καταλυτικό κομμάτι στη ζωή μου.

Δεν τον παρατώ, δεν τον αρνιέμαι, δεν τον πετώ.

Απλώς του αλλάζω μορφή. Και τον αφήνω να μεγαλώσει.

Τον τελευταίο καιρό η αλλαγή ήταν εμφανής.

Στο ύφος των αναρτήσεων, στο περιεχόμενο...

Ο Μικρός Χείμαρρος άλλαζε. Αργά και σταθερά.

Κάποια στιγμή άρχισε να δυσκολεύεται να ακολουθεί τον εαυτό του.

Μπήκε σε άλλα μονοπάτια, άρχισε να ακολουθεί άλλες πορείες.

Κι έτσι είπα να τον προλάβω, πριν αποφασίσει να πηδήξει από κάποιον καταρράχτη και χαθεί.

Ήρθε η ώρα να τον αφήσω να διαλέξει το δρόμο του. Και άρα να αφήσει το παλιό γνώριμο μονοπάτι.

Δε θα διαγράψω τις αναρτήσεις, ούτε θα κατεβάσω το μπλογκ.

Έτσι κι αλλιώς, δε διαγράφω αναμνήσεις, τα είπαμε αυτά.

Κι όλοι εσείς που ήσασταν μαζί στο ταξίδι του... Ευχαριστώ! 

Θα τα ξαναπούμε, στα σίγουρα! 

Ίσως επιστρέψω κάποια στιγμή.

Εδώ ή κάπου αλλού. Με αυτή τη μορφή ή με άλλη.

Προς το παρόν, ο Μικρός Χείμαρρος θα μείνει για λίγο μόνος.

Να τα βρει με τον εαυτό του, να πάρει τις αποφάσεις του.

Να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του, τη ζωή του.

Να διαλέξει το δρόμο του.

Κι όταν τον βρει, θα δούμε.

Καληνύχτα και... Όλα θα γίνουν!

ΥΓ Έρχονται οι μέρες του φωτός.

Πέτα!

"Είναι που κάποιες φορές καταρρέει λίγο ο κόσμος.

Πέφτουν οι σουβάδες, υποχωρούν τα πατώματα, τρελαίνονται τα υδραυλικά...

Κι είναι λες κι εσύ κάθεσαι ατάραχος στο σαλόνι σου και παρακολουθείς όλη αυτή την κατάσταση, ανήμπορος να κάνεις οτιδήποτε για να την αποτρέψεις. Σε λίγο θα πέσει και θα σε πλακώσει αλλά δε μπορείς να κάνεις την παραμικρή κίνηση για να σώσεις τον εαυτό σου. 

Όσο περνά η ώρα οι τοίχοι στενεύουν και ο αέρας λιγοστεύει. 

Φτάνεις μέχρι την άκρη του παραθύρου κοιτάζεις γύρω, και μετά κάτω. 

Στη θέα του κάτω σε πιάνει ναυτία κι ένα έντονο σφίξιμο στο στομάχι. 

Μα πιο πολύ πλησιάζεις στο παράθυρο. 

Κάθεσαι στο πεζούλι και περιμένεις. 

Αφήνεις τον αέρα να σου χαιδέψει τα μαλλιά και το φεγγάρι να σου λούσει το πρόσωπο. 

Σηκώνεσαι, παίρνεις μια ανάσα και ανασηκώνεις τα πόδια σου από το έδαφος.

Ή θα πετάξεις, ή τίποτα." 

It's a new dawn, it's a new day, it's a new life...

Κάποιες φορές, έρχεται η ώρα να λυγίσεις.
Και να πεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έλεγες.
Που έτσι κι αλλιώς, τις υπόλοιπες ώρες δε θα ήθελες να πεις.

Είναι κάποιες φορές που όλα μοιάζουν ακίνητα.
Εκείνες τις φορές, το μυαλό παίρνει περίεργες στροφές.
Η νοσταλγία του, είναι άλλοτε γλυκιά, άλλοτε πικρή, κι άλλοτε γλυκόπικρη.

Μα αυτό είναι το αντικανονικό.

Μετά, φεύγει.

Γιατί τα πράγματα που έρχονται μόνο εκείνες τις στιγμές, αν άξιζαν θα έμεναν και τις υπόλοιπες.

Τη νοσταλγία, δεν τη φοβάμαι. Είναι φίλη μου.

Εσύ;

Υ.Γ Σήμερα, κι όχι αύριο είναι μια νέα μέρα. Και είναι υπέροχη.

...For me, and I'm feeling good! 

Μου λείπει να μοιραζόμαστε μουσική.
Και να μου στέλνεις τραγούδια που δε θα ακούω επειδή δε θα ταιριάζουν με την playlist της στιγμής.
Και να σου στέλνω τραγούδια που δε θα ακούς γιατί θα αρνιέσαι να πέσεις στο επίπεδο τους.

Και μισώ να το κάνω με άλλους.

Oh well. Τόσα άλλα πέρασαν, αυτό θα μείνει;

Υ.Γ And it's you when I look in the mirror
       And it's you when I don't pick up the phone.
     
     


Sometimes, you can't make it on your own.

Καληνύχτα.
Και καλό ξημέρωμα.