"Ως πάρακατω..."

Είναι σαν να βλέπεις την ίδια ταινία εκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο, και η κάμερα επικεντρώνεται πάνω στο ίδιο σημείο εστιάζοντας ξανά και ξανά και ξανά και ξανά...
Το κεφάλι σου πάει να σπάσει και κάπου στο βάθος του εγκεφάλου σου ακούς τον σφυγμό σου, που ξαφνικά έχει ανέβει στο κρανίο σου για να σου υπενθυμίσει την ένταση που επικρατεί στον οργανισμό σου εκείνη τη στιγμή.
Μπορεί να κρατήσει λίγα λεπτά, μπορεί να πάρει και όλη τη νύχτα. Και ξαναδαγκώνεις το μαξιλάρι σου και υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι "και αυτό θα περάσει"...
Ολα θα περάσουν... Και σφίγγεις τα δόντια σου και τα ακούς που τρίζουν...

Και αυτό που θέλεις είναι τόσο κοντά...
Τόσο κοντά που μπορεις σχεδόν να το δεις. Κι όμως δεν κάνεις καν προσπάθεια για να το φτάσεις.
Οχι, γιατί πάλι, δεν εξαρτάται από σενα.
Γιατί δεν αντέχεις τόση απογοήτευση μαζεμένη.
Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να την κουβαλήσεις...
Γιατί είναι πάλι, θέμα προσδοκιών...

Και ξυπνάς το πρωί και νιώθεις το κεφάλι σου τετραπλάσιο.
Και σηκώνεσαι και κάνεις αυτό που κάνεις πάντα.
Και ακούς τον ίδιο σταθμό στο ραδιόφωνο μέχρι να φτάσεις στο σχολείο.
Και λες τις ίδιες κουβέντες στους ανθρώπους μόλις το κάνεις.
Και ακούς την ίδια μουσική μέχρι να μπεις στην τάξη.
Και την ίδια κατσάδα γιατί δεν έκανες την άσκηση.

Μέχρι το διάλειμμα...

Μέχρι το τέλος της ημέρας...

Τα ίδια φώτα, η ίδια μουσική, οι ίδιοι δρόμοι, ο ίδιος ήχος, οι ίδιες ατάκες, η ίδια μυρωδιά, η ίδια ιστορία...

Και πάλι από την αρχή...

Ως πάρακατω...

Lost?!

Αυτό το τραγούδι μαζί με το "fix you" έχει γίνει και επίσημα ο εθνικός μου ύμνος από την τρίτη Γυμνασίου..
Κάποιες φορές με εκφράζει τόσο έντονα που έχω την εντύπωση ότι ο Chris Martin το έγραψε αποκλειστικά για μένα!

Κι αν θέλω τόσο πολύ να βρω το δρόμο μου.. Γιατί δεν το κάνω επιτέλους;

Just because I'm losing

Doesn't mean I'm lost

DOESN'T MEAN I'LL STOP

Doesn't mean I'm across

Just because I'm hurting

Doesn't mean I'm hurt

Doesn't mean I didn't get 

What I deserved

No better and no worse

I just got lost

Every river that I tried to cross

Every door I ever tried was locked 

Oh and I'm just waiting till the shine wears off...

Σκόρπιες σκέψεις την ώρα της Ιστορίας...

θυμός ΑΓΧΟΣ κενό άγχος ΚΑΛΟΥΠΙ σύστημα προδωσία ΘΥΜΟΣ άγνοια ΖΩΗ κίνηση αδιέξοδο ΑΠΟΦΑΣΗ χρόνος αγώνας ΣΗΜΑΣΙΑ τέλος ΑΓΧΟΣ απάντηση αντίσταση ΛΥΣΗ συνέναισηεπίκληση ΕΞΕΛΙΞΗ ανάπτυξηΣΥΝΕΧΕΙΑ εισήγηση ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ αποτέλεσμα ΚΕΝΟεπιστροφή παραμονή ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ κενό ΘΥΜΟΣ άγχος ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ μελέτη ΠΡΟΚΛΗΣΗδιαπραγμάτευση αυτονομία ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ αυτοεκτίμηση ΘΥΜΟΣ κενό ΑΓΧΟΣ βλακεία ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ αποδοχή έλεγχος ΑΠΟΡΡΙΨΗ αποτέλεσμα ΚΕΝΟ άγχος θυμός ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ανάμνηση ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ άγχος βλακεία ΘΥΜΟΣ κενό ΑΠΑΘΕΙΑ στροφή υπομονή ΕΠΙΜΟΝΗ αποκλεισμός ΚΕΝΟ άγχος θυμος βλακεία ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ σκοτάδι ΚΕΝΟ θυμός ΑΓΧΟΣαλήθειαΦΟΒΟΣ αποδοχή ΠΙΣΤΗ προστασία ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ εγγύηση ΓΝΩΣΗ συμφέρον κατοχύρωση ΕΥΦΥΙΑ εκπαίδευση ΠΑΙΔΕΙΑ λάθος ΣΚΑΤΑ κενό ΘΥΜΟΣ βλακεία ΑΓΧΟΣ διαδικασία ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ αποδοχή κατάσταση ΤΙΠΟΤΑ λησμονιά ΖΩΗ στάση ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ δομή ΔΕΔΟΜΕΝΟ τυχαίο ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ θεωρίαΚΡΙΣΗδυσκολίαΑΣΚΗΣΗ συναγωνισμός ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ θυμος κενό ΑΓΧΟΣ απόφαση ΜΕΛΛΟΝ κενό ΑΠΟΦΑΣΗ αγχος...

ΘΥΜΟΣ...

          ΑΓΧΟΣ...

ΚΕΝΟ....

Τι σημαίνει NOT NOW????

To facebook δεν έχει πια "ignore request" στις προσκλήσεις για καινούριους φίλους.
Αντί γι αυτό, έχει:

• "confirm"
• "NOT NOW" και
• "cancel" που δε σημαίνει cancel THE request, απλώς κλείνει το παράθυρο. 

Αυτό τώρα τι σημαίνει; Οτι δε μπορείς να ακυρώσεις ενα friend request με κανένα τρόπο. Δηλαδή ο τάδε που επιδιώκει τη δεδομένη στιγμή να γίνει φίλος σου, κι εσύ τον απορρίπτεις, μπορεί να ξαναπροσπαθήσει όσες φορές θέλει μέχρι να πειστείς, ότι δε γίνεται να μην τον ξέρεις από κάπου και να επιμένει τόσο πολύ, και απλά να πατάς accept χωρίς να το πολυσκέφτεσαι, δίνοντάς του παράλληλα την ελεύθερη πρόσβαση στα στοιχεία και τις πληροφορίες σου.

Αν ψάξεις πολύ, (και δεν το βγάζει πάντα) μπορεί να βρεις και κάτι που λέει "Delete Request". Αυτό όμως εξακολουθεί να δίνει το δικαίωμα στον άλλο να ξαναπροσπαθήσει. Γιατί δε διαγράφεις τον ίδιο, αλλά την πρόσκληση του.

Σήμερα το απόγευμα μιλούσα με έναν φίλο μου στο τηλέφωνο και μου έλεγε ότι θα διαγράψει το λογαριασμό του στο facebook. 

ΣΗΜΕΡΑ το απόγευμα, του είπα ότι έχει άδικο και τον βρήκα υπερβολικό. 

Μιλούσε για φακέλωμα, καταχώρηση και έλεγχο. 

Μιλούσε για σχέδιο και Αμερικανούς. 

Μιλούσε για τέλος της Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Μιλούσε για την παράδοση της ζωής μας στο πιάτο μέσα στα μούτρα αυτών που τη χρειάζονται.

Μιλούσε για ΤΡΕΛΑ...

Δεν του είπα ποτέ ότι διαφωνώ, αλλά του είπα ότι είναι υπερβολικός. 

Τελικά ίσως και να μην είναι.

Ο κάθε ένας μπορεί ανα πάσα στιγμή να ξέρει ποιος είμαι, που βρίσκομαι και τι κάνω.

Μπορεί να ξέρει την οικογενειακή μου κατάσταση και το φιλικό μου περιβάλλον.

Μπορεί να ξέρει που συχνάζω, τι φαγητά μου αρέσουν και με ποιο μοντέλο κινητού κυκλοφορώ. 

Βέβαια, θα μου πείτε ότι αυτές τις πληροφορίες μπορώ να τις ελέγξω. 

Να ξέρω ποιος βλέπει και τι.

Ελα όμως που δεν είναι έτσι; 

Οκ. Πρέπει να έχεις καταπληκτικά μέσα για να μπορέσεις να περάσεις όλες τις ασφάλειες και να εισχωρήσεις σε πληροφορίες που δεν είσαι εξουσιοδοτημένος να έχεις. 

Πρέπει να έχεις ισχυρά μέσα και μεγάλο κίνητρο. 

Γι αυτό και λεω ότι εμένα, δε με επηρεάζει αυτό. Δεν είμαι ούτε διάσημος, ούτε πολιτικός, ούτε μυστικός πράκτορας. Ακόμα και να ξέρουν ότι μεθαύριο θα είμαι στην Ινδία, κανέναν δε θα νοιάξει. 

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, εγώ ΔΕΝ θα διαγράψω τον λογαριασμό μου...

Γιατί ΝΟΜΙΖΩ ότι εμένα δε με επηρεάζει...

Μαζί με εμένα, εκατομμύρια ομιοι μου εξακολουθούν να έχουν τους λογαριασμούς τους, γνωρίζοντας όλα τα πιο πάνω, νομιζόμενοι οτι ΔΕΝ τους επηρεάζει. Κάποιοι από αυτούς.. Ισως και να κάνουν λάθος. 

Κι έτσι, με αυτό τον τρόπο.. Η τρέλα θα συνεχιστεί, μέχρι να έρθει κάποιος φοιτητής... Και να δημιουργήσει κάτι χειρότερο...

Μέχρι που κανένας να μη μπορεί να υπάρχει αν δεν έχει δώσει όλα του τα στοιχεία σε έναν υπολογιστή...

Μέχρι...;

Η πόλις θα σ'ακολουθεί...

Νιώθω πως ΔΕΝ ήταν η κατάλληλη στιγμή να αναλύσω το νόημα της "Πόλις".

ΔΕΝ ήμουν έτοιμη να δεκτώ αυτά που ήδη ξέρω ή απλά η παρατεταμένη μου κατάθλιψη ΔΕΝ με αφήνει να το κάνω.
ΟΧΙ, δεν είμαι στο σημείο που βρισκόταν ο Καβάφης όταν το έγραφε. Ομως ΝΑΙ, υπήρξα κι εκεί κάποια περίοδο.

Αυτό που φοβάμαι είναι μήπως αυτή η περίοδος ξαναγυρίσει..
Και δεν είναι πολύ δύσκολο...

Το βλέπω.
Στη μουσική που ακούω, στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, στο ipod την ώρα του διαλείμματος.

Το βλέπω στον τρόπο που ξυπνώ το πρωί και κοιμάμαι το βράδυ.
Το βλέπω στις μαύρες μου σκέψεις και στα μηνύματα που μου στέλνει το υποσυνείδητο μου.

Το βλέπω στον κίνδυνο του "να χάσω τον έλεγχο" που πλησιάζει όλο και περισσότερο...
Στο "ως πάρακατω" που δε μου φαίνεται και πολύ μακριά...

Το βλέπω στον τρόπο που σας χρειάζομαι, μα είστε πολύ πολυάσχολοι για να το καταλάβετε.

Το βλέπω παντού.

Τώρα θα μου πείτε, ο Καβάφης τι σχέση έχει;
Τίποτα, απλά την ώρα που τον διδασκόμουν ενιωθα τόσο άσχημα που μου ερχόταν να βάλω τα κλάματα.

"Θέλω μια αγκαλιά..."

"Θα μου δώσεις..?"

"Ετσι; Ελα!"

Misery... The Return.

Nobody will ever care

...or put some effort to understand.

Αισιοδοξία;

Δε γνωρίζω καμιά κυρία με αυτό το όνομα.

Η κι αν τη γνώριζα κάποτε, πάει καιρός που μας άφησε χρόνους.

Δεν αφήνω τον κόσμο να με καταλάβει. Δεν αφήνω τον κόσμο να με ξέρει.

Γιατί όμως πρέπει να είμαι εγώ αυτός που φταίει κι όχι εκείνοι που είναι στον κόσμο τους;

Είμαι παράξενη, το ξέρω. Αλλά -τα γέριμα- ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ UFO.

Οι φίλοι μου, δεν με ξέρουν.

"Μα συμπαθάς την;"

Φυσικά και τη συμπαθώ, το θέμα είναι γιατί δεν το ήξερες;

Κάτι τόσο απλό και ασήμαντο...

Ισως και να μην έτυχε να το αναφέρω.

Μα αν δε ξέρεις τα πιο απλά, πως περιμένω να ξέρεις τα πολύπλοκα;

Οι πιο δικοί μου άνθρωποι μπερδεύονται και σαστίζουν μπροστά στην εκάστοτε συμπεριφορά και διάθεση μου. Ο εγκέφαλος μου λέει ότι κανονικά θα έπρεπε να ξέρουν τα πάντα. Το κακό είναι ότι ο εγκέφαλος μου λέει μαλακίες.

Θέλω να εξαφανιστώ...

ΤΩΡΑ

Ανοργάνωση είναι...

• Να μην υπάρχουν αρκετά βιβλία για κανέναν, ακόμα και αυτά των κατευθύνσεων...

• Να μην υπάρχουν υπολογιστές στις αίθουσες υπολογιστών

• Να μην υπάρχουν βιβλιοθήκες, αλλά άν υπάρχουν να είναι για τρία συνεχόμενα χρόνια "υπό κατασκευή"

• Να μην υπάρχουν αρκετοί καθηγητές να διδάξουν, αλλά παρ' όλα αυτά οι συμβασιούχοι να μένουν αντικαταστάτες και οι αντικαταστάτες να μένουν σπίτι τους.

• Να αλλάζει ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα και κάποιοι καθηγητές να μην ξέρουν ακόμα τη φόρμουλα βαθμολόγισης.

• Να μην έχουμε ιδέα πόσες απουσίες δικαιούμαστε, γιατί προφανώς, ούτε κι αυτοί ξέρουν...

Ανοργάνωση είναι... Το σχολείο του σήμερα...

Φεγγαράκι μου λαμπρό...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που αγαπούσε πολύ το φεγγάρι… Όταν έπεφτε η νύχτα και το φεγγάρι ανέβαινε στον ουρανό το κοριτσάκι καθόταν στο παράθυρο του δωματίου του και το κοιτούσε για ώρες ολόκληρες.. Κάποιες φορές του μιλούσε και κάποιες άλλες απλά το θαύμαζε..

Μα και το φεγγάρι, αγαπούσε πολύ εκείνο το κοριτσάκι… Του χαμογελούσε πάντα, κι όταν έπεφτε να κοιμηθεί, το σκέπαζε με το φως του και το πρόσεχε όλο το βράδυ..Κάθε βράδυ το κοριτσάκι ονειρευόταν πως είχε μια βαρκούλα και ταξίδευε στο φεγγάρι… Μα όταν ξυπνούσε θύμιζε στον εαυτό της πως αυτό ήταν αδύνατο…

(…)

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Μικρός Χείμαρρος άκουγε Yanni…

Μόνο εσείς να παίζετε; Να μαι κι εγώ!!!!

Εχω την τιμή να συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι :)

Ευχαριστώ την sunnefoula που με κάλεσε!!!

Λοιπόν οι κανόνες είναι απλοί:

1.Ποιος σε προσκάλεσε;
2.10 πράγματα που αγαπάς
3.Να προσκαλέσεις 10 μπλόγκερς

Η πρώτη έχει ήδη απαντηθεί, ας πάμε στις επόμενες! ;)

1. Τις αγκαλιές! Ειδικά τις μεγάαααλες!!!

2. Τα ηλιοβασιλέματα :) Καταβάθος, όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν μικρό πρίγκηπα..

3. Τα αστεράκια της ζωής μου..

4. Τη μουσική, που μου είναι αδύνατο να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτήν

5. Το ίντερνετ (τι θα κάναμε χωρίς εσένα, μου λες;)

6. Τις φωτογραφίες (δεν το έκανα πάντα, αλλά τα τελευταία χρόνια μου έμαθαν να τις αγαπώ)

7. Τον φανταστικό κόσμο των βιβλίων

8. Τα μικρά αλλά σημαντικά πράγματα που συνήθως φτιάχνουν τη μέρα μου

9. Τον ουρανό αλλά και τη θάλασσα, δε μπορώ να διαλέξω..

10. Τις μεγάααλες συζητήσεις για άσχετα θέματα

Και τώρα, για να δούμε ποιοι άλλοι θα παίξουν...

Χμμ...

1. Καλώ την Creep μια και είναι καινούρια στη γειτονιά

2. Τον Black Pitt

3. Την Hopeless Romantic

4. Την Εφάκτριο (που μόλις ανακάλυψα γιατί τη λένε έτσι)

5. Τη Ginny

6. Την Αστερόσκονη

7. Τον elfako γιατί πάνε χρόνια από την τελευταία του ανάρτηση

8. Τον Andrea

9. Την porcupine

10. Και τον William

Σήμερα γιορτάζει και το αστεράκι μου!! :)

Χρόνια σου πολλά Σταράκι μικρό!!! Σ'αγαπώ μέχρι τον ουρανό και πάλι πίσω και ξανά! :)