It started out with a kiss, how did it end up like this?

Το χώσιμο που άξιζες, δεν το έφαγες από κοντά και ούτε θα το φας ποτέ. Μεγάλα παιδιά είμαστε, δε χρειάζεται να ξεκατινιαζόμαστε (φυσικά, κάποιος έχει διαφορετική άποψη, και το απέδειξε).  [But it’s just the price I pay]

Όπως και να ‘χει, μετά από όλο αυτό ξέρεις τι λέω; [I'm Coming out of my cage and I’ve been doing just fine!]

 Δεν υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Όλοι κάποια στιγμή πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα.  Και αναφέρομαι σε καταστάσεις δικιάς σου γαιδουριάς, εις βάρος άλλων. Και είναι αρκετοί μου φαίνεται.[Destiny is calling me]

Αυτό πόυ με ξαφνιάζει μαζί σου, είναι η ευκολία σου να πετάς. Σου το ξανάπα.

Η ευκολία σου να πετάς και να αλλάζεις πράγματα ανάλογα με το τι σε βολεύει. [And my stomach is sick]

Δε σε αδικώ, ούτε κι εγώ θα ήθελα να φύγω με πληγωμένο εγωισμό αν ήμον στη θέση σου. Πιστεύω όμως, ότι υπήρχαν πιο εντάξει τρόποι να το κάνεις. [I just can't look, it's killing me]

Επίσης. Δεν ανέχομαι σε καμια περίπτωση να μου λένε πράγματα για μένα που δεν ισχύουν και ούτε ανέχομαι να μου το παίζουν και υπεράνω, τη στιγμή που όλοι ξέρουν τι έγινε στο παρελθόν.  [Taking control]

Ξέρεις, είναι κάποια πράγματα που απλώς τα δέχεσαι και προχωράς.

Γιατί γίνονται. Συμβαίνουν. [Open up my eager eyes]

Κάποιες φορές τα πράγματα χαλούν.

Όταν επιμένεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τα κάνεις να χαλάσουν περισσότερο.

Ε, όταν βρωμίσουν κιόλας, λυπάμαι, αλλά εσύ έφταιγες που τα κράτησες στο ψυγείο σου και δεν τα πέταξες την ώρα που έπρεπε. 

Ευτυχώς για μένα τα ληγμένα μου τα πετώ στα σκουπίδια, και δε με απασχολεί και πολύ που θα πάνε. Κι εμείς όταν πεθάνουμε κάπου πάμε. Δουλειά μας όμως δεν είναι να ξέρουμε που θα πάμε, αλλά να νοιαζόμαστε για το τι θα κάνουμε όσο ζούμε. [‘Cause I’m Mr. Brightside!]
Αλλά για να μην παρεξηγηθούμε, μιλώ για καταστάσεις. Καταστάσεις που έλυσαν, που βρώμισαν που δεν τραβούν άλλο. Ούτε για ανθρώπους μιλώ, αλλά ούτε για αναμνήσεις ή πράγματα που έγιναν ή ειπώθηκαν. Αυτά, δεν πετιούνται. Είναι βαθιά ριζωμένα και δε φεύγουν. 

Αυτή η ανάρτηση ανεβαίνει λίγο καθυστερημένα.. Στην πραγματικότητα, δε θα ανέβαινε ποτέ, αλλά άκουγα σήμερα το Mr. Brightside των Killers και συμπλήρωσα τους στίχους. Μου φάνηκε κρίμα να μην το μοιραστώ. 

Δεν το κάνω συχνά, μα απόψε ανοίγω ανάρτηση χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο μέσα στο μυαλό μου. Σε τρεις μέρες φεύγω. Ακόμα δεν έχω πακετάρει τίποτα και δεν έχω βρει ούτε τα μισά από όσα θέλω να πάρω μαζί μου. Και είναι τόσα πολλά... Κυρίως αυτά που δε μπορώ... 

Είναι που.. Κάθε τι, μικρό ή μεγάλο.. Σημαίνει κάτι. Θυμίζει κάτι. Έχει μια ιστορία... Είναι που, όσο ήμουν εδώ, δεν το σκεφτόμουν γιατί την ιστορία μου τη θύμιζαν τα πρόσωπα κι όχι τα πράγματα... 

Είναι που κάθε "Αντίο" που λέω με παίρνει μερικά βήματα πίσω. Είναι που "το πιο δύσκολο μέρος ενός τέλους, είναι να αρχίζεις ξανά". (The hardest part of end is starting again- Waiting for the end, Linkin Park). 

Και κωλώνω. Διστάζω. Το ξανασκέφτομαι.

Και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει κάτι να ξανασκεφτώ. Φεύγω, αυτό ήταν.

Και δεν αφήνω πίσω μου συντρίμμια. 

Αλλά δεν έχει σημασία. 

Ξέρω, ότι θα προσαρμοστώ. Και ξέρω κιόλας ότι θα μ'αρέσει. Θα περάσω καλά. 

Στο κάτω κάτω, όλοι περνούν κάποια στιγμή από αυτή τη διαδικασία. 

Το θέμα είναι, ότι νιώθω τόσο μικρή για να την περάσω τώρα... 

Μα φεύγω. Και είναι τόσο τρομακτικό, όσο είναι και συναρπαστικό.

Φεύγω. 

Θα είναι καλά, στο υπόσχομαι. 

Υ.Γ Θεσσαλονίκη, ετοιμάσου. Έρχεται ο ΜΧ!!! 

12.

Και φοβάμαι.

Φοβάμαι πολύ, γαμώτο....

Η μάχη (στο φαράγγι του Χελμ; NOT.)

Και ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι όλα όσα ήξερες είναι λάθος.
Όλα όσα είχες ως "δεδομένα" δεν ήταν παρά σπιτάκια χτισμένα στην άμμο χωρίς θεμέλια.
Και βγαίνουν στην επιφάνεια θεωρίες συνωμοσίας κι αρχίζουν πόλεμοι.

"Για ένα αδειανό πουκάμισο..."

Και δεν έχεις τι άλλο να κάνεις, μόνο παρακολουθείς τις εξελίξεις.
Ανήμπορος να αντιδράσεις σε αυτό το θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Και δες, σε βρίσκει κι εσένα μέσα... Πρωταγωνιστή...

Κι έρχεται μια στιγμή που λες "δεν πάει στο διάολο", και ρίχνεσαι κι εσύ στη μάχη.
Και υπερασπίζεσαι το δίκιο, ή τέλοσπάντων, αυτό που νομίζεις ότι είναι δίκιο.
Και δέχεσαι πυρά από εχθρούς, που άμα γυρίσουν και σε κοιτάξουν στα μάτια βλέπεις πως δεν είναι άγνωστοι.

Φίλους. Έτσι συνήθιζες να τους λες.

Κι όμως να. Η μάχη αρχίζει, τα στρατόπεδα έχουν παραταχθεί.
Κι εσύ καλείσαι να διαλέξεις. Και στέκεσαι στη μέση και κοιτάς αμήχανα το κενό.

Ξέρεις, ότι μόλις δοθεί το σύνθημα τα πυρά που θα δεχτείς, δε θα 'ναι μόνο από ένα στρατόπεδο.
Στέκεσαι στη μέση, δεν έχεις άλλη επιλογή.

Αλλά δε θα τους κάνεις τη χάρη.
Δε θα διαλέξεις στρατόπεδο.

Θα πληρώσεις το τίμημα του να έχεις... Άποψη;

Μα τι στο καλό;

Stand  up for what (you think) is right, even if you're standing alone.

Έτσι το βλέπω εγώ.

The end of an era

Πάει καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση. Για την ακρίβεια, πάει ακριβώς ένας μήνας.

Μπορώ να το δικαιολογήσω με διάφορους τρόπους. Έλειπα στο εξωτερικό, συνέβησαν διάφορα στη ζωή μου, ήμουν αρκετά απασχολημένη με άλλα πράγματα ώστε να παρατήσω για λίγο τον μπλόγκερ και... Δεν είχα τίποτα να πω. Ή να γράψω.

Φυσικά, αυτά τα δυο τελευταία απέχουν πολύ από την αλήθεια.

Τον τελευταίο μήνα είχα τόσα πολλά να πω και τόσα πολλά να γράψω, που αν κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι ήθελα να αναφερθώ σε κάτι το έκανα θα είχα γεμίσει καμιά εκατοστή αναρτήσεις. 

Είναι όμως αυτή η τάση μου να αναβάλλω... 

Τα μισά απ'όσα είχα σκεφτεί ότι ήθελα να γράψω μέσα σε αυτό τον μήνα, τα ξέχασα. Και τα άλλα αποφάσισα ότι δεν είναι τώρα η κατάλληλη ώρα να τα γράψω. 

Αυτό τον καιρό δε μπορώ να συντάσσω τις σκέψεις μου. 

Δε μπορώ να τις βάζω σε σειρά, ούτε να τις κάνω να κάνουν νόημα. 

Είμαι παρατηρητής.  Όχι όμως σχολιαστής. 

Κυρίως για λόγους αυτοάμυνας νομίζω. 

Δέχομαι πληροφορίες, βλέπω, ακούω, πονώ και καταλαβαίνω, αλλά δεν έχω δύναμη να σχολιάσω ή να εναντιωθώ. Απλώς αφήνω το ποτάμι να κυλήσει. Το "πάρακάτω" είναι κοντά. Και είναι τόσο δελεαστικό, όσο και τρομακτικό. 

Αυτές οι μέρες, πραγματικά θα ήθελα να μην υπάρχουν.

Δεν είναι ότι το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου κρίνεται από το αν θα περάσω εγώ Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Είναι όμως κάτι που με κάνει να νιώθω περίεργα.

"Το πέταγμα μιας πεταλούδας μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην άλλη άκρη της γης"

Με τον ίδιο τρόπο το πως θα εξελιχθεί η ζωή μου εξαρτάται από το αν η πόλη που θα σπουδάζω είναι η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη. Βλακείες θα πει κάποιος. Συμφωνώ. 

Το σκέφτομαι όμως.

Και η Παρασκευή φαίνεται να αργεί τόσο, μα τόσο πολύ.

Παρεμπιπτόντως, μισώ το υπουργείο παιδείας της Ελλάδας. Χάθηκε να βγάλουν τα αποτελέσματα και για την Κύπρο σήμερα; Ας τα έβγαζαν για όλους δυο μέρες μετά. Τέλοσπαντων. 

Όπως έλεγα πριν, αυτός ο μήνας υπήρξε περίοδος ανακατατάξεων και αναταραχών στη ζωή του Μικρού Ποταμιού. Αναθεώρησα, άλλαξα, κλότσησα, πόνεσα, έβρισα, πνίγηκα και μετά έβγαλα λίγο τη μύτη μου στην επιφάνεια και πήρα αέρα. 

Όχι τίποτα άλλο, δε θα μπορούσα να μείνω χωρίς οξυγόνο στη μέση της πιο βαθιάς βουτιάς μου. 

Το μπαούλο με τον θησαυρό το βλέπω. Το θέμα είναι, να καταφέρω να το πιάσω προτού λείψει ο αέρας στα πνευμόνια μου. 

The end of an era, έτσι το βλέπω εγώ. 

The start of another, επίσης. 

Καλά Αποτελέσματα μου εύχομαι, και σε όλους όσοι περιμένουν αγωνιωδώς όπως κι εγώ. 

Είπες "Θα περάσεις όπου είναι καλύτερα για σένα" και σε πιστεύω. 

Εξάλλου, δεν είμαι εγώ που λέω ότι "Όλα γίνονται για ένα σκοπό;". Ε λοιπόν, καιρός να το αποδείξω. 

-

Είναι κάτι σκαλάκια.

Εκεί, λίγο πριν τη στροφή.

Ρωτήστε τα.

Ξέρουν.

Εξοικονόμηση ενέργειας

Συζητώντας...

Σ.

Κόρη μου;;;;;;;;

Δεν ανάβουμε a/c.

Τστσ.

ΜΧ.

Δε με νοιάζει τι κάνουμε.

Σ.

Πώς;

Με απογοήτευσες τώρα.

ΜΧ.

Το ανάβω το πρωί, όταν μπαίνει ο ήλιος μέσα στο δωμάτιο μου. 

Επίσης, μου τη δίνει που ξαφνικά την είδατε όλοι οικολόγοι περιβαλλοντιστές και εξοικονόμοι.
Δεν καταλάβατε τι κάνουμε;
Δεν κάνουμε εξοικονόμηση ενέργειας επειδή ξαφνικά αποκτήσαμε συνείδηση.
Το κάνουμε επειδή νομίζουμε, φοβόμαστε, νιώθουμε, ότι ίσως, ίσως αύριο να μην έχουμε.
Και αυτό εκτός από ψέμα, είναι και ένα παιχνίδι του μυαλού που μας ανάγκασαν κάποιοι άλλοι να παίζουμε.
Εκτός αυτού το θεωρώ εξαιρετικά άδικο αυτό που γίνεται.
Όλος ο κόσμος να τρέμει να χρησιμοποιήσει κλιματιστικά, νερό, ψυγεία, φούρνους κι εκείνοι, όχι μόνο να μην έχουν τιμωρηθεί γι αυτό, αλλά να είναι και στα κλιματιζόμενα γραφεία τους, μια χαρά, μήπως και ιδρώσουν.
Ε όχι. Δεν το παίζω αυτό το παιχνίδι.
Να το παίξουν μόνοι τους.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε σβήνω τα φώτα ή το κλιματιστικό.
Ότι δε θυμώνω να βλέπω φωτισμένες βιτρίνες και νερά να τρέχουν.
Εξάλλου, πάντα το έκανα.

Φυσικά, τώρα πιο πολύ. Αλλά θυμώνω κιόλας.

Κι αναρωτιέμαι γιατί.

Γιατί να πρέπει να παίζουμε σε αυτή την ηλίθια σκακιέρα που όλοι ξέρουμε με ποιου την κίνηση θα πέσει ο βασιλιάς.

Και ποιος βασιλιάς θα πέσει στο τέλος.

Μαύρα ή άσπρα; 

"Τι νέοι που φτάσαμε ως εδώ... Σχεδόν παιδιά!"

Λέτε για τους νέους ότι κοιμούνται.
Ότι τους νοιάζει μόνο το φέισμπουκ και η καλοπέραση.
Ότι δεν ξέρουν, είναι μικροί. Πιτσιρίκια.

Λέτε για τους νέους ότι δεν έχουν άποψη.
Τους κατηγορείτε γιατί αρνούνται να πάνε να σας ψηφίσουν.
Τους κατηγορείτε γιατί αρνούνται να κάνουν αυτό που κάνετε εσείς.
Τους κατηγορείτε ότι δεν ξέρουν να εκτιμούν τους κόπους και τις θυσίες.

Λέτε, όμως δεν ξέρετε.

Δεν τους είδατε να δακρύζουν.
Δεν τους είδατε να αγανακτούν.
Δεν τους είδατε να πονούν.
Δεν τους είδατε να πενθούν.

Δεν τους είδατε να θυσιάζονται.

Εγώ όμως τους είδα.
Και ξέρω.

Γιατί δεν τους είδα μόνο.
Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς.

Και δε θα μείνω με σταυρωμένα τα χέρια.

Θα βγω κι εγώ, και θα φωνάξω.
Μέχρι να με ακούσουν. Μέχρι να με ακούσετε.

Για σας, για τα χάλια σας.

Για μας, για το μέλλον μας.

Για τον τόπο μας.

Για το άδικο και για το δίκαιο.

Για ανθρώπους που χάνονται άδικα.

Για όλα και για τίποτα.

Για μένα, για σένα και για τον δίπλα.

Φωνάζει το μέσα μου.

Φωνάζει το μέσα μου και το μολύβι σκαλώνει στο χαρτί.

Δε μπορώ να γράψω.

Λυπάμαι μόνο για την κατάντια μας.

Για την ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ.

Για την ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ.

Σας συχαίνομαι ρε, ΟΛΟΥΣ.

Όσοι και να παραιτηθείτε τα παιδιά δεν τα φέρνετε πίσω. Την καταστροφή που προκαλέσατε από την ανευθυνότητα σας δεν την προλαβαίνετε.

Αρρώστησα.

Πονά, φωνάζει το μέσα μου.

Για τα παιδιά που χάθηκαν τόσο απλά και τόσο ΑΔΙΚΑ.

Για τα παιδιά τα δικά μας που μπήκαν αυτό το Σ/Κ σε αυτό το μπουρδέλο ηλιθιότητας και θα κάτσουν εκεί μέσα δυο χρόνια υπηρετώντας κάτι που ούτε για φτύσιμο δεν κάνει.

Γι αυτούς που ξέρουν μόνο να κατηγορούν και να επιρρίπτουν ευθύνες.

Για μας.

Που ξεχνούμε.

Που ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ.

Και που μας νοιάζει μέχρι το σημείο που δεν έχουμε ρεύμα, νερό και ίντερνετ.

Κι όταν όλα αυτά ξανάρθουν, κανείς δε θα θυμάται.

Κανείς και κανέναν δε θα νοιάζει.

Κανείς δε θα καταλάβει τι πραγματικά είναι αυτό που πονά, πόσο ΑΔΙΚΟ είναι.

Πόσο πρέπει να τους συχαινόμαστε. ΟΛΟΥΣ.

Σιχάθηκα.

Αρρώστησα.

Λυπάμαι...

Γιατί τώρα...;

Όχι τώρα ρε γαμώτο...

Κάποια άλλη στιγμή και φάση μέσα στον συμπαντικό χρόνο, ναι.

Όχι τώρα όμως.. Όχι.