Another brick in the wall?

Η μόνη χρησιμότητα των τειχών είναι το γεγονός ότι κάποιος, κάποια δεδομένη στιγμή έρχεται και τα ρίχνει. Διαφορετικά, δεν προστατεύουν από τιποτα, αφού στην πραγματικότητα οποιαδήποτε επίθεση μπορεί να τα διαπεράσει. Γιατί ουσιαστικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Οι άνθρωποι τα δημιουργούν για να προστατευτούν από κάτι συγκεκριμένο ενώ μένουν ακάλυπτοι και απροστάτευτοι για σωρούς άλλα πράγματα, που τα τείχη που έχτισαν δεν τους προσφέρουν προστασία.

Η ασφάλεια που δίνουν είναι εικονική και χρήσιμη μόνο για τον εχθρό που φαίνεται. Το επικίνδυνο όμως, είναι αυτό που δε φαίνεται, οπότε για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι τα τείχη είναι άχρηστα.
Φυσικά, οι άνθρωποι χτίζουν τα τείχη για ένα και μόνο σκοπό. Για να βρεθεί κάποιος και να τα ρίξει.
Όχι βίαια και μονοκοπανιά, αλλά ευγενικά και τουβλάκι-τουβλάκι.
Γιατί όταν βρεθεί αυτός ο κάποιος, μπαίνει αυτός στη θέση του τείχους και προσφέρει αυτός την ασφάλεια. Κι αυτός, την προσφέρει και γι αυτά που φαίνονται, και γι αυτά που είναι αόρατα. 

Οι άνθρωποι φεύγουν μικρή μου.. Γίνονται ένα με τ'άστρα...

Θέλω να γράψω γι αυτούς που φεύγουν.  Αυτούς που σε εξημερώνουν και μετά ένα πρωί με λόγο ή χωρίς, σηκώνονται και φεύγουν κι εξαφανίζονται από τη ζωή σου και φαίνονται να μην τους νοιάζει ούτε αν ζεις, ούτε αν υπήρξες ποτέ στη ζωή τους.

Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή μας συναντούμε πάρα πολλούς τέτοιους. Και κάθε φορά η απώλεια τους κοστίζει το ίδιο. Γιατί έχουν το χάρισμα να μπορούν να μας εξημερώνουν, να μας κάνουν να τους δίνουμε αξία, ίσως και μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά έχουν και να γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Όταν φύγουν, αυτό που μας κάνει να στεναχωριόμαστε περισσότερο, δεν είναι το ότι μας εγκατέλειψαν, είναι ότι δε μπορέσαμε να τους προσφέρουμε τίποτα περισσότερο για να μείνουν.

Και μετά αναρωτιόμαστε πόσο σημαντικοί υπήρξαμε για εκείνους στ’αλήθεια.

Και πόσο αληθινή ήταν η αγκαλιά τους (που μύριζε καραμέλα).

Και πόσο αληθινή ήταν η έγνοια τους.

Και πόσο στα σοβαρά μας έπαιρναν.

Και τι στο καλό υπήρξαμε γι αυτούς.

Όταν νιώσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, κι αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι πια εδώ ξεκινά μια διαδικασία, συνειδητοποίησης, μέχρι να καταφέρουμε να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε..

Στην αρχή, αρνούμαστε ότι έφυγαν.

Μετά θυμώνουμε που μας εγκατέλειψαν, και δεν αναρωτήθηκαν ποτέ τι κάνουμε.

Υστερα προσπαθούμε να τους δικαιολογήσουμε. Ολο και κάτι βρίσκουμε πάντα.

Μετά συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει δικαιολογία, κι απλά έφυγαν. Και πονούμε.

Ωσπου μια μέρα, αποδεχόμαστε την απώλεια, και προχωρούμε.  

Αυτό δε σημαίνει ότι σταματούμε να αγαπούμε, ή ότι πονούμε λιγότερο όμως.

"Κινδυνεύεις να κλάψεις, αν αφεθείς να σε εξημερώσουν..."

Αλλά πάντα, μένει το χρώμα του σταριού...

Multitasking

Πως είναι όταν ο υπολογιστής μας πήξει στο multitasking και σε κάποια στιγμή σταματήσει να ανταποκρίνεται κι εμείς εκνευριζόμαστε γιατί κολλούν τα πάντα;

Λοιπόν κι εμείς ακριβώς αυτό κάνουμε. Ερχεται μια στιγμή που ο εγκέφαλος μας αδυνατεί να ανταποκριθεί σε όλες τις σκέψεις που του βάζουμε κι απλώς… Σταματά να δουλεύει.

Είναι αστείο και παράλληλα τρομερό γιατί συνήθως αυτό συμβαίνει  την πιο ακατάλληλη στιγμή, συνήθως όταν έχουμε να αποφασίσουμε για κάτι πολύ σημαντικό, ή σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αν παραλληλήσουμε τη «μεγάλη απόφαση» με την εγκατάσταση ενός σημαντικού προγράμματος, θα δούμε ότι το πρόγραμμα, όχι μόνο θα κολλήσει στη μέση, αλλά δε θα μπορεί καν να σταματήσει τη διαδικασία.

Κι όσο κι αν το αφήνουμε στην ησυχία του μπας και αποφασίσει κάποια στιγμή να συνεχίσει την εγκατάσταση, αυτό όχι μόνο δε συνεχίζει, αλλά αδρανοποιεί εντελώς την οθόνη και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι τετραγωνάκια με τον κέρσορα.

Ωσπου μια δεδομένη στιγμή, εκτός από την εγκατάσταση, σπάνε και τα νεύρα μας. Οπότε τι μένει να κάνουμε;

Ctrl+Alt+Delete.

End task.

Και ρωτά ο υπολογιστής παραξενεμένος. «Μα είσαι σίγουρος;»

ΜΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ.

Όμως το πρόγραμμα επιμένει να μην κλείνει.

Και ξανά.

End task.

«Το έχεις σκεφτεί καλά;»

Ναι λέμε.

Και Τρίτη φορά, γιατί ακόμα κι αν έχει αρχίσει η διαδικασία για να κλείσει το πρόγραμμα είμαστε πολύ ανυπόμονοι για να το περιμένουμε.

«Σε ρωτώ για τελευταία φορά. Είσαι σίγουρος;»

Ω ΝΑΙ. ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙΙΙΙΙΙ!!!! Και σε πιάνει υστερία και κάνεις την ίδια διαδικασίαόσο πιο πολλές φορές μπορείς, μέχρι να απαλλαγείς από τα ενοχλητικά προγράμματα που έχουν κάνει τον υπολογιστή σου τόσο απελπιστικά αργό και αδρανή.

Και μετά;

Ε μετά τίποτα. Ο υπολογιστής βρίσκει τα μίλια του κι εσύ ξανακάνεις τη διαδικασία από την αρχή (φανερά εκνευρισμένος αλλά και ανακουφισμένος που ξεκόλλησε επιτέλους) και παρακαλάς να μην το ξαναπάθει στο άμεσο μέλλον. Όχι τίποτα άλλο, απλώς λυπάσαι τα λεφτά σου να αγοράζεις άλλον υπολογιστή, αν τον σπάσεις κατά λάθος πάνω στα νεύρα σου..

Το κακό όταν αυτό συμβαίνει στον εγκέφαλο σου, είναι ότι εκείνος, όχι μόνο αρνείται να σου κλείσει το πρόγραμμα, επιμένει κιόλας να το εμφανίζει ξανά και ξανά για να σου υπενθυμίσει πόσο σημαντικό είναι και πόσο βλάκας είσαι που έκανες κάτι και το έχασες.

Κι όταν επιτέλους αποφασίσει να το κλείσει επιτέλους, όταν ξαναρχίσεις τη διαδικασία, βρίσκει μια καινούρια δικαιολογία και....

Τσουπ. Ξανανεκρώνει. 

Και δώστου πάλι end task και παρακάλια να αδειάσει για να μπορέσει να ξαναγεμίσει..

Στιγμούλες..

Οι μέρες, είναι μπουκαλάκια γεμάτα ως πάνω με στιγμές. Μικρές, πολύχρωμες στιγμούλες που στροβιλίζονται στον πάτο τους και αλλάζουν σχήματα και χρώματα όποτε θέλουν..
Μερικές μέρες, τα μπουκαλάκια αυτά, γεμίζουν με όμορφες στιγμές,  που έχουν χρώμα σμαραγδί και ίντιγκο. Και κόκκινο και μπλε, και κίτρινο και λαχανί και πορτοκαλί και μωβ. Και όλες μαζί ενώνονται σε έναν περίεργο χορό με τις κινήσεις τους αρμονικά δεμένες, και τα χρώματα τους λαμπερά και ηλιόλουστα.

Είναι όμως και οι μέρες που σε αυτές τις πολύχρωμες στιγμές, εισβάλλουν οι άλλες, οι άχρωμες και οι μουντές. Αυτές που δεν ξέρουν ούτε να χορεύουν, ούτε να λάμπουν. Τις περισσότερες φορές, οι πολύχρωμες στιγμούλες είναι περισσότερες, κι έτσι παίρνουν τις αδύναμες μουντές στιγμούλες, και τις βάζουν στο χορό τους. Στην αρχή δεν τα καταφέρνουν και σκέφτονται να τα παρατήσουν, μετά από λίγο όμως μαθαίνουν τα βήματα και εντάσσονται στον όμορφο χορό των υπολοίπων. Και τότε, γίνεται κάτι πραγματικά μαγικό. Αποκτούν το χρώμα του ουράνιου τόξου, και λάμπουν πιο πολύ από κάθε άλλη καλή στιγμούλα, γιατί έκαναν προσπάθεια για να τα καταφέρουν.

Έρχονται μετά και οι άλλες μέρες, που οι μουντές και άχρωμες στιγμές, υπερβαίνουν κατά πολύ τον αριθμό των καλών και πολύχρωμων. Τότε, τα μπουκαλάκια χάνουν το χρώμα τους, και δεν υπάρχει κανείς για να χορέψει στον βυθό τους. Βέβαια, αυτές οι μέρες, δεν κρατάνε πολύ, γιατί οι άχρωμες στιγμές, βαριούνται εύκολα, κι έτσι σηκώνονται και φεύγουν κάποια στιγμή. Φυσικά, μέχρι να φύγουν, απουσιάζει λίγο το χρώμα από τη ζωή μας.. Αλλά δε βαριέσαι.. Πάντα επιστρέφει..
Λαμπερό, και ηλιόλουστο...

Everybody lies

Εκανα ένα πείραμα σήμερα.

Ενώ δεν ήμουν και στα καλύτερα μου κέφια, προσπάθησα να γράψω κάτι εξαιρετικά αισιόδοξο. Αληθοφανές και όλα τα συναφή και γενικά ένα από εκείνα τα γνωστά κείμενα που εξυμνούν την ομορφιά της ασχήμιας του κόσμου.

Μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον το πόσο εύκολα μου βγήκε και μάλιστα κύλησε χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Και ήταν και όμορφο. Εννοώ, δεν ήταν όπως εκείνα τα σαχλά που διαβάζουμε κατά καιρούς σε περιοδικά και βιβλία με παρόμοια θεματολογία.

Φυσικά, όταν το τέλειωσα και το διάβασα το έσβησα, γιατί δεν είχε αξία να το κρατώ, αφού δεν ήταν αλήθεια. Εννοώ, ήταν απλά «λόγια παρηγοριάς για τους πονεμένους» για μερικούς και «παραμύθκια της Χαλιμάς» για άλλους.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην όλη υπόθεση, είναι το πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να «ψεύδονται» ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό, ακόμα και όταν γράφουν. 

Είμαστε όλοι ψεύτες. 

Everybody lies. Ο House ήταν πολύ σοφός τελικά...

Κανείς δε θα ξέρει.. Μόνο εμείς!

Θέλω να με πάρεις από το χέρι

Και να μου χαϊδέψεις το μάγουλο

Έτσι να κάνεις, κάθε πρωί

Και μετά, να με παίρνεις να πετάξουμε πάνω απ’ την πόλη

Κανείς δε θα ξέρει, μόνο εμείς

Θα τραγουδούμε την αυγή και το καλοκαίρι

Και θα παίζουμε κρυφτό πίσω απ’ τα σύννεφα

Κι όταν σε βρίσκω, θα μου χαϊδεύεις πάλι το μάγουλο

Κι εγώ θα παίζω με τα μαλλιά σου

Κανείς δε θα ξέρει, μόνο εμείς

Θα μαζεύουμε μπαλόνια που τ’ άρπαξε ο άνεμος

Και θα τα παίρνουμε κρυφά πίσω στα παιδάκια που τα έχασαν

Κι έπειτα, θα με παίρνεις πάλι απ’ το χέρι

Και θ’ ανεβαίνουμε σε ένα βουνό

Που έχει τη θάλασσα στα  πόδια του

Κι όταν μεσημεριάζει,

Θα καθόμαστε πάνω στα κύματα

Και θα σχηματίζουμε αγγελάκια στο νερό

Δε θα ναι κανείς να λέει ότι αυτά γίνονται μόνο στο χιόνι

Κανείς, κανείς δε θα ξέρει, μόνο εμείς

Τ’ απόγευμα θα πετάμε χαρταετούς

Κόντρα στον άνεμο

Και θα πιανόμαστε από τις ουρές τους και θα ταξιδεύουμε…

Κι όταν βραδιάζει θα με παίρνεις πάλι αγκαλιά

Και θα μου ψιθυρίζεις παραμύθια

Και θ’ ακούω την ανάσα σου στ’ αυτί μου

Όλο το βράδυ, γιατί θα την παίρνω μαζί και στα όνειρα μου

Και δε θα χρειάζομαι τίποτα άλλο

Παρά μόνο την αγκαλιά σου

Γιατί εκεί, κρύβεται όλη η μαγεία του κόσμου

Αλλά αυτό θα ‘ναι το δικό μας μυστικό

Και κανείς δε θα ξέρει, κανείς.. Μόνο εμείς… 

Κοιμήσου, κι αύριο.. Είναι μια νέα μέρα!

Είναι κάποια πράγματα, κάποιοι άνθρωποι, κάποιες καταστάσεις, που έρχονται στη ζωή μας εντελώς ξαφνικά, χωρίς να προλάβουμε ούτε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας. Αθόρυβα μεν, αλλά ξαφνικά και ορμητικά.
Τις περισσότερες φορές νιώθουμε ότι προσπαθούν να εισβάλουν στον -νομίζουμε- καλά προστατευμένο κόσμο μας. Γι αυτό και κλεινόμαστε, και γινόμαστε "στρειδάκια", μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός. Και τότε, νιώθουμε ευγνώμονες που βρέθηκαν στο δρόμο μας και αρχίζουμε να βλέπουμε ξανά, αυτά τα μικρά, αλλά σημαντικά πράγματα που μας περιτριγυρίζουν.
Δεν είναι ότι πριν δεν τα βλέπαμε ή ότι είχαμε σταματήσει ποτέ να τα εκτιμούμε. Απλά είναι κάποιες φορές που δε μπορούμε να τους δώσουμε τη σημασία που τους αξίζει.
Τη σημασία που αξίζει σε μια βόλτα, ή μια σοκολάτα. Ένα ζεστό τσάι στις 3 τα ξημερώματα.
Μια όμορφη κουβέντα, και λίγο κουράγιο.
Πρέπει να είσαι πολύ γενναίος για να ξέρεις να δώσεις κουράγιο. Κι αυτοί οι άνθρωποι, είναι. Και είναι γενναίοι, γιατί πέρασαν στη ζωή τους από χίλια μύρια κύματα κι όμως τα κατάφεραν. Γιατί μπορούν (και θέλουν) να τα βάλουν μαζί σου. Γιατί έχουν τη δύναμη να κάνουν κι εσένα να πιστέψεις ότι μπορείς, κάποια στιγμή να τους φτάσεις.

Γιατί μπορούν να σε πείσουν, ότι αύριο είναι μια καινούρια μέρα. 


Και επιπλέον, γιατί έχουν τα κότσια να σου δίνουν σοκολάτες και να επιμένουν να τις φας! :)

Originally posted on 22/11/10
Edited on 26/01/11 (αλλά στην πραγματικότητα πολύ πιο πριν...)

Και αυτούς τους ανθρώπους, «τις καταστάσεις, τα πράγματα».. Δε μπορείς παρά να τους «/τις/τα» αγαπάς. Κι όχι γιατί σε αναγκάζει κανείς. Απλά, γιατί έτσι.

*This post was edited ΜΟΝΟ για αυτή την πρόταση.

«Κι έπειτα, θέλω να σου χαρίσω κάτι..»
Σε σένα λοιπόν.  :)

-

Ήταν ένα κοινό αγόρι. Συμπαθητικό αλλά συνηθισμένο. Αν τον έβλεπες από μακριά, δε θα σου έκανε καμία εντύπωση, ήταν από αυτούς που ξέρουν να περνούν απαρατήρητοι. Αν όμως κοίταζες καλύτερα, θα πρόσεχες το βλέμμα του. Διαπεραστικό και ξύπνιο, μα πάντα λίγο θλιμμένο. Κανείς δεν ήξερε από που προερχόταν όλη εκείνη η θλίψη στα μάτια του. Μάτια μεγάλα, εκφραστικά, γεμάτα παράπονο.

Ο,τι δεν έλεγε μιλώντας, το έλεγαν εκείνα. Όταν γελούσε, έλαμπαν, κι όταν κοίταζε το άπειρο χάνονταν σε μιαν άβυσσο που φοβόσουν να κοιτάξεις.

Το αγόρι μεγάλωσε, κι είχε πάντα το ίδιο βλέμμα, τα ίδια μάτια, τα πάντα λίγο θλιμμένα.. Μα ήταν μια γλυκιά θλίψη, που την ήξερες.. Μια θλίψη που έρχεται όταν φεύγει ο πόνος, κι απλά υπάρχει για να τον θυμίζει...

(...)

Θέλω μια αγκαλιά...

Να 'ναι ζεστή και μεγάλη...
Να μπορώ να κρύβομαι εκεί όποτε θέλω και να μη με νοιάζει  ο κόσμος έξω απ'αυτήν...
Να μου προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά...
Να είναι γεμάτη αγάπη και να εκπέμπει θετική ενέργεια...

Θέλω μια αγκαλιά...

Που να 'ναι μόνο δική μου...

Θέλω μια αγκαλιά, για να μπορέσω να κοιμηθώ επιτέλους, ήσυχα...

Falling forever...

Έρχονται κάποιες μέρες, που πιστεύεις πως όλα έχουν μπει σε μια τάξη και τα δεδομένα στο κεφάλι σου σε μια σειρά... Έρχονται κάτι μέρες που μπορεί πραγματικά να πιστέψεις ότι "αύριο είναι μια καινούρια μέρα"... Έρχονται μέρες που το ξέρεις κι όμως δε φαίνεσαι να σε επηρεάζει και πολύ, και μέρες που νιώθεις ότι μπορείς να αναγνωρίσεις τη νέα τροπή των πραγμάτων.

Κι έπειτα, έρχονται οι μέρες που καταρρίπτουν τις προηγούμενες. Που ο,τι νόμιζες ότι είχες χτίσει και όποιο φως κι αν είδες στην άκρη του τούνελ διαψεύδεται. Κι εσύ δεν έχεις παρά να το αποδεκτείς, και να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες και πριν...

Όσες φορές νιώθεις ότι πραγματικά "έπιασες πάτο", τόσες φορές νομίζεις ότι μπορείς και να ξανασηκωθείς -επιτέλους-. Όσες φορές όμως το νομίζεις, άλλες τόσες έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα πιο βαθύ κενό που σε κάνει να καταλαβαίνεις πως.. Εδώ μέσα που πέφτεις, δεν έχει πάτο.

Αυτή η πτώση είναι απύθμενη, κι εσύ, θα συνεχίσεις να πέφτεις για πάντα...