"Τι νέοι που φτάσαμε ως εδώ... Σχεδόν παιδιά!"

Λέτε για τους νέους ότι κοιμούνται.
Ότι τους νοιάζει μόνο το φέισμπουκ και η καλοπέραση.
Ότι δεν ξέρουν, είναι μικροί. Πιτσιρίκια.

Λέτε για τους νέους ότι δεν έχουν άποψη.
Τους κατηγορείτε γιατί αρνούνται να πάνε να σας ψηφίσουν.
Τους κατηγορείτε γιατί αρνούνται να κάνουν αυτό που κάνετε εσείς.
Τους κατηγορείτε ότι δεν ξέρουν να εκτιμούν τους κόπους και τις θυσίες.

Λέτε, όμως δεν ξέρετε.

Δεν τους είδατε να δακρύζουν.
Δεν τους είδατε να αγανακτούν.
Δεν τους είδατε να πονούν.
Δεν τους είδατε να πενθούν.

Δεν τους είδατε να θυσιάζονται.

Εγώ όμως τους είδα.
Και ξέρω.

Γιατί δεν τους είδα μόνο.
Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς.

Και δε θα μείνω με σταυρωμένα τα χέρια.

Θα βγω κι εγώ, και θα φωνάξω.
Μέχρι να με ακούσουν. Μέχρι να με ακούσετε.

Για σας, για τα χάλια σας.

Για μας, για το μέλλον μας.

Για τον τόπο μας.

Για το άδικο και για το δίκαιο.

Για ανθρώπους που χάνονται άδικα.

Για όλα και για τίποτα.

Για μένα, για σένα και για τον δίπλα.

Φωνάζει το μέσα μου.

Φωνάζει το μέσα μου και το μολύβι σκαλώνει στο χαρτί.

Δε μπορώ να γράψω.

Λυπάμαι μόνο για την κατάντια μας.

Για την ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ.

Για την ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ.

Σας συχαίνομαι ρε, ΟΛΟΥΣ.

Όσοι και να παραιτηθείτε τα παιδιά δεν τα φέρνετε πίσω. Την καταστροφή που προκαλέσατε από την ανευθυνότητα σας δεν την προλαβαίνετε.

Αρρώστησα.

Πονά, φωνάζει το μέσα μου.

Για τα παιδιά που χάθηκαν τόσο απλά και τόσο ΑΔΙΚΑ.

Για τα παιδιά τα δικά μας που μπήκαν αυτό το Σ/Κ σε αυτό το μπουρδέλο ηλιθιότητας και θα κάτσουν εκεί μέσα δυο χρόνια υπηρετώντας κάτι που ούτε για φτύσιμο δεν κάνει.

Γι αυτούς που ξέρουν μόνο να κατηγορούν και να επιρρίπτουν ευθύνες.

Για μας.

Που ξεχνούμε.

Που ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ.

Και που μας νοιάζει μέχρι το σημείο που δεν έχουμε ρεύμα, νερό και ίντερνετ.

Κι όταν όλα αυτά ξανάρθουν, κανείς δε θα θυμάται.

Κανείς και κανέναν δε θα νοιάζει.

Κανείς δε θα καταλάβει τι πραγματικά είναι αυτό που πονά, πόσο ΑΔΙΚΟ είναι.

Πόσο πρέπει να τους συχαινόμαστε. ΟΛΟΥΣ.

Σιχάθηκα.

Αρρώστησα.

Λυπάμαι...

Dear changes...

Αγαπητές τεράστιες και δραματικές αλλαγές,

Μπορείτε σας παρακαλώ να σταματήσετε να συμβαίνετε στη ζωή μου;
Μπορείτε να εξαφανιστείτε ΜΙΑ ΦΟΡΑ και να με αφήσετε ήσυχη να την χειριστώ όπως εγώ θέλω;
Μπορείτε να σταματήσετε να μου παίρνετε αυτούς που χρειάζομαι και να με αφήσετε να επιλέξω εγώ αν και πότε θα φύγουν;
Μπορείτε να σταματήσετε να επεμβαίνετε και να χαλάτε ό,τι φτιάχνω με κόπο;

Δεν σας καταλαβαίνω, ειλικρινά.
Why can't we just live peacefully???

ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ και ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΤΕ.
Δεν σας πάω, ξεκουμπιστείτε επιτέλους.
Και μην εμφανιστείτε πάλι σε ανύποπτο χρόνο για να μου ανακατέψετε τη ζωή μου.

Ευχαριστώ.

------------------------------------------------------------------------
Άσχετο:



"Κι ας ήταν μια φορά, να μ'είχες πάρει αγκαλιά, το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά..."





"Δεν ξέρω γιατί το τραγουδούσα όλη μέρα σήμερα και ήθελα να στο πω."
Κι εγώ.

Περι.. Αγκαλιάς.

Νιώθω απαίσια γιατί ένιωσα όμορφα.

Και σε μισώ γι αυτό.

ΜΕ μισώ γι αυτό.


Νιώθω.. Εύθραυστη.

Nightmare before Christmas...

"Κάποιος σε πληγώνει και δε μπορείς να αντιδράσεις"
Συνηθισμένο κόνσεπτ ονείρου.
Κάποιος σου κάνει κάτι άσχημο κι εσύ θέλεις να ουρλιάξεις από τον πόνο (ίσως και να το κάνεις -στην πραγματικότητα πάντα-) αλλά παρ'όλα αυτά δε μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε για να αμυνθείς, ούτε για να αντεπιτεθείς.

Είσαι αδύναμος;
Όχι. Απλά δε θέλεις να προκαλέσεις κακό.
Είναι παράξενο, δουλεύει ακόμα και στα όνειρα.

Ο κόσμος σε πληγώνει με τη μεγαλύτερη ευκολία.
Αλλά εσύ δεν κάνεις κάτι για να το αποτρέψεις, όχι γιατί δε μπορείς, αλλά γιατί δε θέλεις να προκαλέσεις κακό.
Μα πως την είδες; Jesus Christ???
Καμία σχέση.

Ξύπνησα στις 05:25 ουρλιάζοντας.
Δεν ξανακοιμήθηκα για να δω τη συνέχεια.
Δε χρειάστηκε...

Leave it all behind...

Αν δεν είχες κυριεύσει τόσο πολύ τη σκέψη μου, μπορεί και να σε είχα συγχωρέσει.
Αν φύγω*, δε φεύγω για σένα.

Τελικά, μέσα σε όλα τα κακά, μπορεί να υπάρξει κι ένα καλό.
Ίσως μπορέσω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου.
Με απώλειες πάντα, και βαθιές πληγές, που πονούν με την αλλαγή του καιρού κάθε φορά. Αλλά ποιος ξέρει; Ίσως είναι καλύτερα έτσι.

Από την άλλη, τελικά μόνο αν μείνω θα αποδείξω την αξία μου;
Δεν ξέρω πως δουλεύει. Δε μπορώ να ξέρω.

Έχω αποδείξει πολλές φορές πόσο λίγα "κότσια" έχω σαν άνθρωπος.
Αν φύγω θα αποδειχτεί η δειλία μου;
Δεν ξέρω πόσο και αν με απασχολεί αυτό.

Έπρεπε να είχα φύγει από τότε. Μπορεί τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Για όλους.
Είχα επιλογή. Και διάλεξα να μείνω.
Μα τις επιλογές μας τις πληρώνουμε. Όπως και τώρα.

Φεύγω και αρχίζω κάτι καινούριο.
Ξεκινώ από το μηδέν.
Παρουσιάζω μια εικόνα άλλη, όπως την θέλω εγώ.
Και γίνεται δεκτή και πάμε παρακάτω...

Μένω, και τα πράγματα μένουν ίδια.
Μένω και σας μισώ κάθε μέρα και πιο πολύ. Κι εσάς και τους άλλους που δε φταίνε.
Μένω και αντιμετωπίζω καθημερινά το λόγο που με έκανε να χάσω εντελώς την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.
Μένω, και τίποτα δεν αλλάζει, αλλά τίποτα δε μένει το ίδιο...

Μένω, και μισώ τον εαυτό μου κάθε μέρα και περισσότερο...

Φεύγω, και την πληρώνουν οι "αθώοι"...

Η ζωή είναι σκατά.

*Φυγή: φυγή η [fijí] Ο29 (χωρίς πληθ.) : 1. βιαστική, εσπευσμένη απομάκρυνση κάποιου μπροστά σε μια απειλή, σε έναν κίνδυνο  2. η κρυφή, η μη επιτρεπόμενη εγκατάλειψη ενός τόπου, μιας χώρας 3. η προσπάθεια, η τάση αποφυγής καταστάσεων που κρίνονται ως ιδιαίτερα δυσάρεστες, δύσκολες, που δεν είναι δυνατό να υπερνικηθούν ή να αντιμετωπιστούν με επιτυχία


Κυριολεκτική φυγή, όχι φυγή (παύλα) ανατίναγμα του εγκεφάλου μου. Έτσι κι αλλιώς, δεν είχα ποτέ αυτό το σκοπό. 

Μισώ...

- Κάθε κουβέντα που ανοίγετε το στόμα σας και λέτε

-Κάθε εκατοστό του συλλόγου σας -και των δύο συλλόγων σας- που χαράμισα τόσο χρόνο και τόση ουσία από τη ζωή μου.

-Κάθε "καταπληκτική" σας ιδέα!

-Κάθε δευτερόλεπτο που σπατάλησα μαζί σας.

-Κάθε κουβέντα που είπα για χάρη σας.

-Κάθε παραμικρή προσπάθεια που έκανα για σας.

-ΚΑΘΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΑ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΙΠΑ.

-ΚΑΘΕ ΧΙΛΙΟΣΤΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΔΩΣΑ

-ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΝΙΩΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ.

-Την ευκολία με την οποία περιπλέκετε τα πράγματα.

Μα πιο πολύ, μισώ τον εαυτό μου που σας έδωσε δικαιώματα και που άνοιξε το στόμα του.

Κι ΕΣΕΙΣ το καταφέρατε αυτό.

Και μάλιστα πάρα πολύ εύκολα.

Ευχαριστώ.


Έχασες την εμπιστοσύνη μου.
Έχασα όμως κι εγώ την ασφάλεια μου.
Happy now?

-

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΘΕΣΗ.



Αυτό μόνο.

Α! Και κάτι άλλο:



STAY AWAY FROM MY LIFE. 

I won't tell you how to live your life so please stay far away from mine..

[Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow]

[And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
'Cos I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very
Mad World ]

[Went to school and I was very nervous
No one knew me, no one knew me
Hello teacher tell me what's my lesson
Look right through me, look right through me]











 Που ήσασταν όταν σας χρειαζόμουν;
Όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά κενό και φως δεν υπήρχε πουθενά.
Τότε που είχα γίνει σκιά του εαυτού μου και σκιά της σκιάς μου.
Όταν έπεφτα στην άβυσσο και δεν ήταν κανείς να με συγκρατήσει.

Τότε, που ήσασταν;
Που ήταν η ανησυχία σας;

 ΤΩΡΑ, δε θέλω κανέναν! Παρατήστε με!
Και συνεχίστε να κάνετε αυτό που κάνατε πριν.


 Άστε με να φύγω.

Οταν όλα πάνε ανάποδα και το σύμπαν κάνει την πάπια...

Τι άλλο μπορείς να κάνεις από το να ρίχνεις πέτρες;;;;
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!!!!!
Τι άλλο να πεις;
ΣΚΑΤΑ ΜΕ ΦΡΑΟΥΛΕΣ! Γιατί, γιατί ρε κουμπάρε να πρέπει σε κάποιους να πηγαίνουν όλα ρολόι και ακριβώς όπως τα θέλουν, ενώ σε κάποιους άλλους να μην πηγαίνει ΤΙΠΟΤΑ σωστα;
Θα μου πεις, είναι η αρνητική ενέργεια που βγαίνει σε ποσότητες από την ηλίθια σου ύπαρξη.
Μα πόση πλέον???

Και ύστερα έρχεται και το άλλο. "Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό" λένε. Ε ακριβώς έτσι είναι!

Πω ρε ατυχία που με δέρνει...

Τελικά έχει δίκαιο ο Αρκάς.

Δε θέλω να κάνω τίποτα.. Μόνο να κοιτάζω...

Μπήκα στο σπίτι σήμερα και με βρήκε μια μυρωδιά παράξενη που μου προκαλούσε άσχημα συναισθήματα.
Υποθέτω πως θα ναι η ίδια μυρωδιά που μύριζε το σπίτι όταν ήταν ακόμα καινούριο. (Οχι πως τώρα πάλιωσε, απλά τώρα μυρίζει διαφορετικά)
Μ'έπιασε ένας φόβος ανεξήγητος και μια επιθυμία να φύγω όσο πιο γρήγορα μπορώ.



Είμαι απούσα. Από τη ζωή μου, από τις δικές σας...
Δε θέλω να κάνω τίποτα. Μόνο να κοιτάζω...

Ποιος είσαι;

Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να γράψω. Δεν ξέρω καθόλου τη θέλω να γράψω. Ουσιαστικά, ξεκίνησα να γράφω χωρίς κανένα λόγο, χωρίς να εχω τίποτα στο μυαλό μου. 'you must always have a plan'. Well, I don't have. Θα μου ήταν πιο εύκολο αν απευθυνόμουν σε Κάποιον. Οποιοδήποτε. Μπορεί να ήταν φίλος, ή καθηγητής ή γνωστός ή θα μπορούσε να ήσουν εσυ.. Εσυ ποιος είσαι; Διάβασα σ'ένα βιβλίο μια φορά (που δε διάβασα, απλά του έριξα μια ματιά) ότι αν καταφέρω να σε γνωρίσω και να γίνουμε φίλοι, τότε θα ζήσω ευτυχισμένη (ή κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι ακριβώς τι έλεγε). Λοιπόν "εσύ" ποιος είσαι;

Είναι παράξενο που ενώ δεν ξέρω ποιος και τι ακριβώς είσαι, σε μισώ. Σε μισώ τόσο πολύ που τρομάζω. Συνηθίζω να λέω ότι δεν υπάρχει στ' αλήθεια το μίσος, υπάρχει μόνο η έντονη αντιπάθεια. Με σένα όμως είναι αλλιώς. Μαζί σου είναι λες και πάγωσε ο χρόνος σ'εκείνη τη στιγμή που θέλεις να περάσεις το χέρι σου μέσα από έναν καθρέφτη και να τον κάνεις θρύψαλα κι εκείνον και το περιεχόμενο του.. Όταν σε αντιλαμβάνομαι νιώθω ότι τρέχουμε σε έναν ατέλειωτο αγώνα δρόμου, κι ότι όσο κι αν προσπαθώ να σε ξεπεράσω θα τρέχεις πάντα εκεί, δίπλα μου, με ένα ηλίθιο χαμόγελο, λίγο ειρωνικό για να με εκνευρίζεις ακόμα περισσότερο.

Είναι όμως και κάποιες φορές που νομίζω ότι μπορεί και να σε αγαπώ. Είναι εκείνες οι φορές που δε μου μένει τίποτα άλλο, και όλοι φεύγουν, μα εσύ είσαι εκεί και δε σκοπεύεις να πας πουθενά. Τουλάχιστον όχι χωρίς εμένα. Εκείνες τις φορές όταν σε κοιτάζω, δε βλέπω κάποιον που προσπαθεί να με κοροϊδέψει. Ίσως εκείνες τις φορές που ακούω κάποιον να μου ψιθυρίζει στ'αυτί "και αυτό θα περάσει" να είσαι εσύ και να μην είσαι τόσο κακός τελικά.

Σε πληγώνω πού ε; Σε θυμάμαι μόνο όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν αλλά ακόμα και τότε, δεν κάνω σπουδαία πράγματα. Σε μισώ, ενώ εσύ δε φαίνεται να το κάνεις ιδιαίτερα. Και είσαι μαζί μου, σε κουβαλώ ή με κουβαλάς από τότε που γεννήθηκα. Και θα είσαι μαζί μου μέχρι να πεθάνω. Μόνο εσύ και κανένας άλλος.

Η ζωή μου χωρίς εσένα θα ήταν ίδια; Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν. Αλλά πάλι, δεν το νομίζω.

Τι λες; Θα καταφέρουμε κάποια στιγμή να συμβιώσουμε ειρηνικά;

(Υ.Γ Αυτό δε σημαίνει ότι έπαψα να σε μισώ. Και μάλιστα σήμερα είναι μια από τις μέρες που το κάνω πολύ. )

"Random Thoughts"

Από συζήτηση με έναν φίλο..

Ο χρήστης "He" λέει:

*imaste monoi mas, k panta prospathoume na ksefigoume apo t monaksia,

*ma otan vroume "parea", meta euxomaste na imastan monoi mas

Ο χρήστης "He" λέει:

*WE ARE SO FuCKING TRAPPED IN HIS FuCKING PROGRAM

*WHY CAN'T WE JUST LIVE PEACΕFULLY????

*FOR OUR LIFES TO HAVE A MEANING???

*WHY THE FuCK SHOULD THEY HAVE IN THE FIRST PLACE?

*I HATE JESUS

*I HATE PEOPLE

*I HATE ME

*I HATE MY STUPID LIFE

*I HATE HOW WE TURN THIS WORLD TO HELL

Ο χρήστης Mikros Xeimarros λέει:

*well... I, love Jesus

*I hate people, but there's nothing we can do about it..

*I hate me, but I'm working on it

*I hate my stupid SPOILED life, but its my fault pou einai stupid

*I hate how we turn this world to hell, alla I episis hate k to oti kathomaste k apla to leme, xwris na kanoume kati gia auto.

Δε συγκαταλέγω τον εαυτό μου στους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του κόσμου, αλλά ούτε και στους πιο αισιόδοξους.

Δεν είμαι ευχαριστημένη με τον τρόπο που ζω, ούτε με τη ζωή μου γενικότερα.

Με ενοχλεί "how we turn this world to hell"

Όμως:

Δε συγκαταλέγω τον εαυτό μου στους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους του κόσμου, αλλα ουτε και στους πιο απαισιόδοξους.

Δεν είμαι απογοητευμένη με τον τρόπο που ζω, ούτε με τη ζωή μου γενικότερα.

Με ενθουσιάζει, το πόσο υπέροχος μπορεί να είναι ο κόσμος όταν τον δεις προσεκτικά.

Υπάρχουν πάντα δυο μεριές, στο ίδιο νόμισμα.

Κι επιστρέφουμε ξανά στην ίδια ερώτηση. Τελικά ποια είναι σωστή, και ποια λάθος...?

(Το θέμα σηκώνει περισσότερη ανάλυση. Ίσως επιστρέψω με καινούριο post κάποια στιγμή.)