Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Απόρριψη

Τελευταία οι λέξεις μου με πρόδωσαν.

Μου γύρισαν την πλάτη και με κορόιδεψαν.
Αρνήθηκαν να γράψουν για σένα, αντιστάθηκαν στο να γεννηθούν από εσένα.
Ξέρουν, ότι δε μου κάνεις καλό. Το ξέρω κι εγώ άλλωστε.
Και δε μου κάνεις καλό με ένα σωρό τρόπους.

Δε μου αρέσει να "σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα πέντε το πρωί".
Γιατί δεν έχει νόημα. Γιατί δεν ακούς.
Κι αν άκουγες το ίδιο θα 'ταν πάλι.

Από τότε που σ'αγαπώ, δε γράφω.

Από τη μια, ίσως και να μην έπρεπε να γράφω από την αρχή.

Μα και πάλι, ίσως να μην έπρεπε να σε αγαπούσα.

Μπορεί και τα δυο μαζί.

Πώς μπήκες μέσα μου;
Βγες. Σε παρακαλώ.

Βγες ή δώσε μου νόημα.
Δώσε νόημα στις λέξεις μου. Δως τους πνοή.


Τουλάχιστο, κάν'τες να μη σε μισούν τόσο.


8 σχόλια:

  1. Της αγάπης μαχαιριά, να υποθέσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κουράγιο, θέλει υπομονή και επιμονή η αγάπη, το πάθος και το μίσος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "And I told you to be patient, and I told you to be fine..." ή κάτι τέτοιο, ε;

      Διαγραφή
    2. Ahaha! Ναι, κάπως έτσι! ;)
      http://www.youtube.com/watch?v=T6wbugWrfLU

      Διαγραφή
  3. τουτες τες λεξεις ξερω τες καλα.εν ενας χειμαρρος που γυρευκει μιαν τρυπουδα για να σσιονωστει τζιαι να τα πνιξει ουλλα!τζιαι οσον μηνισκει κλειστος τοσο πιο πολλα φουρτουνιαζει.αφηστον να τρεξει.αφηστον να ξεθυμανει.περκει τζιαι ηρεμισει.περκει τζιαι στερεψει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Κουράστηκα να τα συγκρατώ.
      Κουράστηκα να 'μαι κρεμασμένος απο πάνω τους μη μου φύγουν."
      Κ.Μόντης

      Διαγραφή