Θυμός

Θυμό.
Έχω πολύ μέσα μου. Θυμό για ανθρώπους που ενώ θα έπρεπε να τους είχα φτύσει με νοιάζουν ακόμα.
Θυμό για καταστάσεις που με κάνουν να σαστίζω και να χάνομαι. Θυμό για μένα που πολλές φορές αφήνομαι.
Και είναι ένα συναίσθημα... Πρωτόγνωρο.
Έχω νιώσει την απελπισία. Τη μοναξιά. Την απώλεια.
Την εγκατάλειψη. Το κενό.
Αλλά όχι το θυμό. Όχι τόσο πολύ.
Ίσως, σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις να έχω βιώσει "συμπτώματα" αυτού του συναισθήματος.
Αλλά όχι το ίδιο το συναίσθημα.

Και δε μου αρέσει.
Όσο έχω μέσα μου θυμό δεν αναπαύομαι.
Είμαι συνέχεια σε εγρήγορση, συνέχεια σε ανησυχία...

ΘΥΜΟΣ...

Θέλω να φύγει, δεν αντέχω το βάρος του.
Δε θέλω να ξεσπάσω, δεν έχει καν νόημα. Να φύγει θέλω...

Έχω βαρεθεί να νιώθω το στομάχι μου να ανακατεύεται κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου άτομα και καταστάσεις.

Πονά ο θυμός.

Όπως πονούν και άλλα πράγματα, που δε συζητιούνται...

Φανταζόμουν ξέρεις...

Ήμουν στη θάλασσα τις προάλλες, και καθόμουν στο μόλο...
Φανταζόμουν, ξέρεις, ότι θα 'ρθεις. Την ώρα που θα κοιτάζω αλλού, που δε θα το ξέρω.
Και θα κάτσεις δίπλα μου. Ήσυχα και χωρίς να πεις λέξη.
Ύστερα, θα γύριζα το κεφάλι μου και θα σε έβλεπα, θα ξαφνιαζόμουν. Όπως ξαφνιαζόμουν πάντα όταν σε έβλεπα μπροστά μου στα ξαφνικά.
Δε θα έλεγες τίποτα.
Μόνο θα χαμογελούσες και θα γυρνούσες από την άλλη.
Μετά, θα αναρωτιόμουν αν είσαι πραγματικός.
Θα πετούσες στα ξαφνικά μια μαλακία και θα γελούσαμε. Τότε, θα καταλάβαινα ότι δεν είσαι αποκύημα της φαντασίας μου.
Θα ήσουν όπως σε ήξερα.  Και το βλέμμα σου δε θα ταν θολό, ούτε πικραμένο.
Θα μιλούσαμε για λίγη ώρα, ίσως λύναμε παρεξηγήσεις αιώνων...
Θα γελούσαμε κιόλας.

Θα ήταν καλά.

Μετά θα έφευγες πάλι. Αθόρυβα, όπως ακριβώς ήρθες.
Και θα ήταν εντάξει.

Ίσως τότε να έβγαινες από το κεφάλι μου. Ίσως τότε θα έβγαινα κι εγώ από το δικό σου.

Φανταζόμουν, ξέρεις... 

Κάπως έτσι.

"Είναι να νιώθεις τόσο, μα τόσο μικρός και να σου φαίνεται ο κόσμος τόσο μεγάλος

Αλλά παράλληλα να νιώθεις τόσο μεγάλος και να σου φαίνεται ο κόσμος τόσο, μα τόσο μικρός.

Και είναι και να νομίζεις ότι ελέγχεις την κατάσταση.

Και ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο.

Και ότι είσαι κάτι.

Κάποιος.

Κάπου.

Για κάποιο λόγο. "

Το είχα γράψει σε ένα email το απόγευμα... Αλλά ήθελα να το μοιραστώ. 

Ελπίζω να μην πειράζει τον παραλήπτη. :) 

Βρέχει...

Είναι ένας τύπος. Και τρέχει. Συνεχώς.

Είναι όμορφος. Ψηλός, με μικρή παλάμη και μακριά δάχτυλα.

Παίζει πιάνο. Και είναι καλός.

Δεν προλαβαίνει όμως, τρέχει. Τρέχει. Συνεχώς.

Κι εκείνη. Τρέχει.

Είναι μικροκαμωμένη. Μοιάζει λίγο αστεία με τις μπότες της.

Αυτή παλιά ζωγράφιζε. Τώρα τρέχει. Τρέχει, συνεχώς.

Είναι κι ένας άλλος.

Αυτός δεν είναι όμορφος. Έχει όμως στυλ.

Τρέχει κι αυτός. Με το γιακά του παλτού του ανασηκωμένο μέχρι το πηγούνι.

Κάποιες στιγμές, σταματά.

Κοιτάζει λίγο γύρω, λες και θέλει να ανακαλύψει που βρίσκεται.

Ανοιγοκλείνει τα μάτια, και συνεχίζει να τρέχει. Τρέχει. Συνεχώς.

Μα Εκείνη κάθεται. Γράφει.

Κι ο χρόνος, δεν υπάρχει.

Δεν την προσέχει κανείς.

Γράφει.

Βρέχει.

Σηκώνεται.

Τρέχει.

Συνεχώς;

Chemical Love

Πώς είναι όταν μπαίνεις σε ένα λεωφορείο για να πας κάπου, και ξαφνικά συναντάς τον έρωτα της ζωής σου; Το κάρμα σου, αυτόν, τον ένα και μοναδικό, που δεν προλαβαίνει να μπει μέσα και ο χώρος γεμίζει φως, ακούγονται μελωδίες και πετάγονται από 'κει κι από δω λουλουδάκια και καρδούλες;

Κι ύστερα κατεβαίνει από το λεωφορείο μετά από δυο στάσεις και όλα αυτά τελειώνουν ξαφνικά κι εσύ το επόμενο δευτερόλεπτο σχεδόν δε θυμάσαι τη φάτσα του, αλλά θυμάσαι πως ήταν Ο ΕΝΑΣ;
Και δυο μήνες μετά, τον θυμάσαι ακόμα. 

Τι κρίμα που δεν ξέρεις ούτε το όνομα του...

Και τι κρίμα που δε θα το μάθεις και ποτέ.

(Εκτός κι αν είναι όντως κάρμα ή κάτι παραπλήσιο-χαχα-) 

Φυσικά, αυτό μπορεί να εξηγηθεί κι αλλιώς. 

Τον ήξερες σε κάποια προηγούμενη ζωή και τώρα που τον ξανάδες σου έφερε μνήμες. -χαχα επί δυο-

Λοιπόν το ίδιο σκηνικό, μπορεί να συμβεί και αλλού. 

Κόνσεπτ ταινίας αυτή τη φορά.

Είναι μια και περπατά στο δρόμο, ανυποψίαστη. 

Περιπατά βασικά γιατί δεν έχει και τίποτα άλλο να κάνει. 

Η διάθεση της μέτρια εώς χάλια, παρατηρεί τους ανθρώπους και φτιάχνει ιστορίες. 

Στο δρόμο για το σπίτι περνά έξω από ένα κατάστημα. 

Είναι ένα παιδί, δουλεύει εκεί. 

Σκύβει, να μαζέψει κάτι. 

Περνά, και τα μάτια του σηκώνονται προς εκείνη. Τον κοιτάζει κι αυτή, αλλά συνεχίζει το δρόμο της.

Ξαφνικά ξανασυμβαίνει αυτό με τα φώτα και τις καρδούλες. 

Γυρνά πίσω και τον ξανακοιτά. 

Συνειδητοποιεί ότι κι εκείνος την κοιτάζει, αυτή τη φορά στέκεται όμως και το κεφάλι του είναι στραμμένο προς εκείνη, όχι μόνο τα μάτια του.

Κάνει να κοντοσταθεί, αλλά μετανιώνει. 

Ιδανική συνέχεια:

1. Της φωνάζει να περιμένει και τη ρωτά πως τη λένε. 

2. Κάποιος πατάει pause και παγώνει η σκηνή.

3. Τρέχει πίσω της, την πιάνει από το χέρι και ακολουθεί ρομαντική σκηνή (χαχα, όχι, αυτό είναι σαχλό) 

4. Ε δεν ξέρω. 

Πραγματικότητα:

Πάει σπίτι της και ακούει αυτό:

Α! Και ξαναπερνά από το κατάστημα συχνότερα..! 

"From the moment that I saw you, yeah it had to be love!

Boy, I can't help but adore you, knew you'd fit me like a glove ;)

And when he looks at me I hope he'll feel the same

Due to the hormone that's released inside his brain! 

Dopamine, doooopamine!"  :)

Υ.Γ Φυσικά, ο ΕΝΑΣ του λεωφορείου δεν ξεπερνιέται έτσι εύκολα!!! 

Every path is the right path

Όταν έχουμε να κάνουμε με επιλογές, πάντα μας προβληματίζει το ποια θα είναι η σωστή. Ή έστω, η πιο σωστή. Πριν όμως αποφασίσουμε τι θα επιλέξουμε στο τέλος, όλα είναι πιθανά.

Καμιά "λύση" δεν είναι η μοναδική. Δηλαδή, είναι, αλλά γίνεται τη στιγμή που εφαρμόζεται. Πριν από αυτό είναι απλώς ένα μέρος μιας τεράστιας λίστας πιθανών λύσεων και αποτελεσμάτων. 

Είναι λοιπόν ένα παιδάκι. 

Και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα πρέπει να διαλέξει αν θα τρέξει πιο γρήγορα κι από τον άνεμο για να φτάσει το τρένο (και κατά συνέπεια να ζήσει με τη μητέρα του) ή να σταματήσει να τρέχει και να μείνει πίσω με τον πατέρα του. 

Αυτό το συγκεκριμένο παιδάκι έχει δυο πιθανές συνέχειες για τη ζωή του. 

Φυσικά, υπάρχει και μια τρίτη. Να μην πάει με κανέναν, και να τρέξει προς άλλη κατεύθυνση.

Στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο παιδάκι, όπως και κάθε παιδάκι δεν έχει μόνο δύο ή τρεις πιθανές "συνέχειες" για τη ζωή του, αλλά άπειρες. 

Κάθε κίνηση, κάθε κουβέντα, κάθε σκέψη, κάθε απόφαση που παίρνουμε δημιουργεί καινούρια παρακλάδια στο "δεντροδιάγραμμα" που σχεδιάζει τη ζωή μας. 

Καμιά φορά είναι τρομακτικό να σκεφτόμαστε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν κάποια στιγμή είχαμε πράξει με διαφορετικό τρόπο σε κάποιες καταστάσεις. 

Θα μπορούσαμε να είχαμε άλλους φίλους. Ή άλλη δουλειά.

Ή να σπουδάζαμε σε διαφορετικό μέρος.

Ή να είχαμε διαφορετικό αυτοκίνητο (και κατά συνέπεια αυτό να μας "προλάμβανε" από κάποιο δυστύχημα, ή και το αντίθετο). Ή να ζούσαμε σε άλλη πόλη. 

Ή να ντυνόμασταν με διαφορετικό τρόπο. 

Ή να ακούγαμε άλλη μουσική. 

Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο τα πράγματα που κάνουμε, τα πράγματα που είμαστε θα μπορούσαν να είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που είναι τώρα. 

Άρα, θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι άλλο.

Άρα, αυτό που είμαστε τώρα τι είναι;

Άρα είμαστε απλά ένα πρόγραμμα υπολογιστή που βασίζεται πάνω στις πιθανότητες;

Άρα ο,τι νομίζουμε σίγουρο και δικό μας στην πραγματικότητα είναι απλώς μέρος μιας σειράς πιθανοτήτων;

Αν το πάρουμε "βιολογικά" κι εμείς αποτέλεσμα μιας σειράς πιθανοτήτων είμαστε. 

Ανακατεύτηκαν χρωμοσώματα κι έβγαλαν ένα τυχαίο αποτέλεσμα. 

Άρα τι; Κι εμείς είμαστε μια σύμπτωση; 

Πιθανόν.

"Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Θεός παίζει ζάρια με το σύμπαν." 

A. Einstein 

Ναι, ούτε κι εγώ. 

Φυσικά... Ποιος ξέρει;

Υ.Γ Είδα χτες την ταινία Mr. Nobody και μου βαρύκατσε φαίνεται... (Και η σκηνή με το παιδάκι, από 'κει είναι) 

It started out with a kiss, how did it end up like this?

Το χώσιμο που άξιζες, δεν το έφαγες από κοντά και ούτε θα το φας ποτέ. Μεγάλα παιδιά είμαστε, δε χρειάζεται να ξεκατινιαζόμαστε (φυσικά, κάποιος έχει διαφορετική άποψη, και το απέδειξε).  [But it’s just the price I pay]

Όπως και να ‘χει, μετά από όλο αυτό ξέρεις τι λέω; [I'm Coming out of my cage and I’ve been doing just fine!]

 Δεν υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Όλοι κάποια στιγμή πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα.  Και αναφέρομαι σε καταστάσεις δικιάς σου γαιδουριάς, εις βάρος άλλων. Και είναι αρκετοί μου φαίνεται.[Destiny is calling me]

Αυτό πόυ με ξαφνιάζει μαζί σου, είναι η ευκολία σου να πετάς. Σου το ξανάπα.

Η ευκολία σου να πετάς και να αλλάζεις πράγματα ανάλογα με το τι σε βολεύει. [And my stomach is sick]

Δε σε αδικώ, ούτε κι εγώ θα ήθελα να φύγω με πληγωμένο εγωισμό αν ήμον στη θέση σου. Πιστεύω όμως, ότι υπήρχαν πιο εντάξει τρόποι να το κάνεις. [I just can't look, it's killing me]

Επίσης. Δεν ανέχομαι σε καμια περίπτωση να μου λένε πράγματα για μένα που δεν ισχύουν και ούτε ανέχομαι να μου το παίζουν και υπεράνω, τη στιγμή που όλοι ξέρουν τι έγινε στο παρελθόν.  [Taking control]

Ξέρεις, είναι κάποια πράγματα που απλώς τα δέχεσαι και προχωράς.

Γιατί γίνονται. Συμβαίνουν. [Open up my eager eyes]

Κάποιες φορές τα πράγματα χαλούν.

Όταν επιμένεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τα κάνεις να χαλάσουν περισσότερο.

Ε, όταν βρωμίσουν κιόλας, λυπάμαι, αλλά εσύ έφταιγες που τα κράτησες στο ψυγείο σου και δεν τα πέταξες την ώρα που έπρεπε. 

Ευτυχώς για μένα τα ληγμένα μου τα πετώ στα σκουπίδια, και δε με απασχολεί και πολύ που θα πάνε. Κι εμείς όταν πεθάνουμε κάπου πάμε. Δουλειά μας όμως δεν είναι να ξέρουμε που θα πάμε, αλλά να νοιαζόμαστε για το τι θα κάνουμε όσο ζούμε. [‘Cause I’m Mr. Brightside!]
Αλλά για να μην παρεξηγηθούμε, μιλώ για καταστάσεις. Καταστάσεις που έλυσαν, που βρώμισαν που δεν τραβούν άλλο. Ούτε για ανθρώπους μιλώ, αλλά ούτε για αναμνήσεις ή πράγματα που έγιναν ή ειπώθηκαν. Αυτά, δεν πετιούνται. Είναι βαθιά ριζωμένα και δε φεύγουν. 

Αυτή η ανάρτηση ανεβαίνει λίγο καθυστερημένα.. Στην πραγματικότητα, δε θα ανέβαινε ποτέ, αλλά άκουγα σήμερα το Mr. Brightside των Killers και συμπλήρωσα τους στίχους. Μου φάνηκε κρίμα να μην το μοιραστώ. 

Δεν το κάνω συχνά, μα απόψε ανοίγω ανάρτηση χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο μέσα στο μυαλό μου. Σε τρεις μέρες φεύγω. Ακόμα δεν έχω πακετάρει τίποτα και δεν έχω βρει ούτε τα μισά από όσα θέλω να πάρω μαζί μου. Και είναι τόσα πολλά... Κυρίως αυτά που δε μπορώ... 

Είναι που.. Κάθε τι, μικρό ή μεγάλο.. Σημαίνει κάτι. Θυμίζει κάτι. Έχει μια ιστορία... Είναι που, όσο ήμουν εδώ, δεν το σκεφτόμουν γιατί την ιστορία μου τη θύμιζαν τα πρόσωπα κι όχι τα πράγματα... 

Είναι που κάθε "Αντίο" που λέω με παίρνει μερικά βήματα πίσω. Είναι που "το πιο δύσκολο μέρος ενός τέλους, είναι να αρχίζεις ξανά". (The hardest part of end is starting again- Waiting for the end, Linkin Park). 

Και κωλώνω. Διστάζω. Το ξανασκέφτομαι.

Και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει κάτι να ξανασκεφτώ. Φεύγω, αυτό ήταν.

Και δεν αφήνω πίσω μου συντρίμμια. 

Αλλά δεν έχει σημασία. 

Ξέρω, ότι θα προσαρμοστώ. Και ξέρω κιόλας ότι θα μ'αρέσει. Θα περάσω καλά. 

Στο κάτω κάτω, όλοι περνούν κάποια στιγμή από αυτή τη διαδικασία. 

Το θέμα είναι, ότι νιώθω τόσο μικρή για να την περάσω τώρα... 

Μα φεύγω. Και είναι τόσο τρομακτικό, όσο είναι και συναρπαστικό.

Φεύγω. 

Θα είναι καλά, στο υπόσχομαι. 

Υ.Γ Θεσσαλονίκη, ετοιμάσου. Έρχεται ο ΜΧ!!! 

12.

Και φοβάμαι.

Φοβάμαι πολύ, γαμώτο....

Η μάχη (στο φαράγγι του Χελμ; NOT.)

Και ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι όλα όσα ήξερες είναι λάθος.
Όλα όσα είχες ως "δεδομένα" δεν ήταν παρά σπιτάκια χτισμένα στην άμμο χωρίς θεμέλια.
Και βγαίνουν στην επιφάνεια θεωρίες συνωμοσίας κι αρχίζουν πόλεμοι.

"Για ένα αδειανό πουκάμισο..."

Και δεν έχεις τι άλλο να κάνεις, μόνο παρακολουθείς τις εξελίξεις.
Ανήμπορος να αντιδράσεις σε αυτό το θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Και δες, σε βρίσκει κι εσένα μέσα... Πρωταγωνιστή...

Κι έρχεται μια στιγμή που λες "δεν πάει στο διάολο", και ρίχνεσαι κι εσύ στη μάχη.
Και υπερασπίζεσαι το δίκιο, ή τέλοσπάντων, αυτό που νομίζεις ότι είναι δίκιο.
Και δέχεσαι πυρά από εχθρούς, που άμα γυρίσουν και σε κοιτάξουν στα μάτια βλέπεις πως δεν είναι άγνωστοι.

Φίλους. Έτσι συνήθιζες να τους λες.

Κι όμως να. Η μάχη αρχίζει, τα στρατόπεδα έχουν παραταχθεί.
Κι εσύ καλείσαι να διαλέξεις. Και στέκεσαι στη μέση και κοιτάς αμήχανα το κενό.

Ξέρεις, ότι μόλις δοθεί το σύνθημα τα πυρά που θα δεχτείς, δε θα 'ναι μόνο από ένα στρατόπεδο.
Στέκεσαι στη μέση, δεν έχεις άλλη επιλογή.

Αλλά δε θα τους κάνεις τη χάρη.
Δε θα διαλέξεις στρατόπεδο.

Θα πληρώσεις το τίμημα του να έχεις... Άποψη;

Μα τι στο καλό;

Stand  up for what (you think) is right, even if you're standing alone.

Έτσι το βλέπω εγώ.